Spanning

Een sportprestatie als kunstwerk. Je moet daarin selectief zijn. Of moet, niets moet, maar het gaat er wel naar het unieke te blijven zoeken. Doelpunt van Marco van Basten bijvoorbeeld, 1988, in de EK-finale tegen de Sovjet-Unie. Ja, ik bedoel van die momenten die je meteen te binnen schieten als je het over schoonheid in de sport hebt.
Zondag in de late namiddag natuurlijk de 500 meter van Femke Kok. Keer of tien teruggekeken. Na afloop zei de man die haar interviewde dat ze weliswaar `blij, blij, blij’ keek bij het passeren van de finish, maar dat hij toen nog geen emoties zag. Femke Kok liep niet meteen schaterend weg, maar legde uit hoe het zat. Dat het pas later goed tot je doordringt. 
Bij deze verslaggever had het uiteraard geen zin, want die blijft klieren over emoties, maar Femke Kok had natuurlijk gelijk: zo gaat dat met een kunstwerk, je weet het nooit meteen helemaal wat je hebt teweeggebracht.
Ik las zaterdag in de NRC een gesprekje met een voormalig trainer van haar, Andreas Wierda. Die geeft adembenemende informatie, bijvoorbeeld over haar starthouding: `Ze zakt diep in, kantelt haar bekken, rondt haar rug en maakt de hoeken van haar romp en knieën klein, waardoor ze haar spieren maximaal op lente brengt.’
Zo zet ze haar lichaam onder spanning, die spanning die nodig is explosief te starten.
Als ik zoiets lees, probeer ik te doen wat daar staat, maar dan kom ik in een houding terecht waaruit ik me niet zelfstandig kan bevrijden.
Ik nam hier dus gretig kennis van vóórdat ik haar zag starten. Maar toch kon ik het niet zien, dat kantelen van haar bekken en zo, maar ja, zo gaat het met echte kunst, je moet nooit zien hóe iemand het doet. Je maakt het alleen maar mee.