Zonnetje

Veel sporten kunnen het leven leuker maken. Jammer dat de Winterspelen voorbij zijn. Je kunt prettig verslaafd raken aan de spanning, de triomfen en de tranen die daarbij horen.
De orde dag wordt weer anders. Dadelijk de probeerploeg op het bordes, De heer Jetten gun ik meer triomfen dan tranen, maar hij weet beter dan wie ook dat hij in een gang van zaken belandt die enorm breekbaar is. 
Ondertussen is er ook gedoe in de parlementaire marge. Wat blijft er van de BBB over nu mevrouw Van der Plas stopt als boegbeeld? En wat voor boegbeeld! Als ze een ruimte betrad met die vastberaden blik en wapperende volksdanskleding wist je dat er iets ging gebeuren, niet altijd een gebeurtenis waar iemand wat aan had, maar saai was het nooit. 
Aan saai denk je meteen als je haar opvolger als boegbeeld probeert voor te stellen, de strateeg uit Harderwijk. Waarschijnlijk geeft de partij eerder de geest dan het verse kabinet.
De vrolijkheid die de Spelen hebben veroorzaakt, verpietert op volle kracht. Van veel mensen zal die stemming een tikkeltje worden opgekrikt toen ze de hoorden dat het midden deze week terrasjesweer wordt. Wist niet dat het één woord was, maar het kan natuurlijk niet anders.
Van het woord word ik op een andere manier onrustig dan de bedoeling is. Op de eerste foto in alle kranten, van mensen die hutjemutje op elkaar in het vroege lentelicht zitten, kan ik me nog wel verheugen, ook op de tekst die erbij hoort. Daarin wordt de zon vast zonnetje genoemd. En ook valt het woord genieten.
Maar dat het daarna weer móet: `Je gaat me toch niet vertellen dat je binnen zit!’ Ja, daarvan kan ik vaag neerslachtig worden. En natuurlijk ook, als altijd, van: `Mijn collega komt zo.’