Kiespijn

Van lolligheidjes over namen houd ik helemaal niet, maar toch vind ik het plezierig dat onze minister van Verkeer Karremans heet. Oudhollandse dynamiek.
Gisteravond stelde ik me voor dat minister Karremans vanochtend in alle vroegte bekend zou maken dat het vandaag een autoloze woensdag was. Maatregel overviel ons vast, maar ja, was noodzakelijk, het gaat steeds meer bergafwaarts met de toevoer van brandstof.
Natuurlijk paniek in het land, maar als we moeten improviseren zijn we best sterk: er wordt van alles geregeld, de NS draait op volle toeren, voor zover de NS daartoe in staat is, en velen maken van het thuiswerken lacherig iets gezelligs. Daar zorgen we immers ook snel voor: gezelligheid.
Niet iedereen heeft de oproep of verordening van minister Karremans gehoord, maar rond een uur of 12 is het stil op onze wegen. Vogels raken van slag.
Minister Karremans is vanavond de opening van het journaal: `Beste landgenoten, we weten toch wat voor dag het vandaag is? Maar los daarvan: u hebt bewezen dat het mogelijk is. U hoort nog van me.’
We doen nauwelijks nog aan 1 aprilgrappen. Misschien horen ze ook bij een tijd die goedmoediger is dan deze. Ik probeer me de grappen te herinneren en dat lukt niet zo goed, wat waarschijnlijk ook komt doordat ze nooit écht sterk waren. Als jij het mikpunt ervan was, lachte je meestal als een boer met kiespijn, meer omdát de grap er was, niet om wat die voorstelde.
Even terug naar de oproep die minister Karremans dus niet deed. Zitten er autoloze dagen aan te komen? Ik hoop het. Deze week zagen we hier en daar beelden van de autoloze zondag in 1973, 4 november, mijn vader werd vijftig. 
Prachtige, mistige dag. Bijna niemand had er moeite mee.