Brandstofkosten

Terwijl ik met een kennis op straat sta te praten, zie ik vanuit een ooghoek in een etalage een affiche hangen met daarop in blije letters Lebensgefühl Österreich! Foto van zeer lachend gezicht erbij.
Even later op de fiets denk ik na over het woord Lebensgefühl. Is dat hetzelfde als ons levensgevoel? Thuis zoek ik het op. Het heeft een paar betekenissen, zoals: verbinding met de natuur, onthaasten en genieten, culinaire beleving. Er staat nog wat bij, maar zo vind ik het wel genoeg, al best veel tegelijkertijd. Het affiche belooft dat mensen die naar Oostenrijk gaan, dat allemaal meemaken.
Het stemt me licht neerslachtig. Komt omdat ik enorm besef dat ik er niet meteen heen wil, terwijl het allemaal hartstikke goed voor me kan zijn, vooral dat onthaasten en genieten, twee vliegen in één klap.
Heb ik ook met al die reclamefilmpjes waarin vakanties naar hoogst zonnige oorden worden bejubeld. Het zijn er nog wat, zo veel dat je je soms afvraagt of vakantie voor de meesten van ons inderdaad prioriteit numero uno is. Je krijgt de indruk dat het leven hier een hinderlijke onderbreking is.
Zojuist kreeg ik te horen dat een afspraak over een paar weken niet doorgaat, want: `Ja, het is meivakantie.’ Ik erger me niet, want dat probeer ik zo min mogelijk te doen, maar ben wel in de ban van harde verbazing. Ook als ik gemiep hoor over reisorganisaties die achteraf een rekening sturen vanwege de verhoogde brandstofkosten.
Ik denk dan: je kunt toch ook een keer niet gaan! Op veel plekken is het oorlog, onze wereld wordt steeds kwetsbaarder, groot deel van de mensheid is op de vlucht voor een nog groter deel van de mensheid. Mijn moeder zei altijd: `Thuis kun je het ook gezellig maken.’