Dagdromen

Er zijn scholen die leerlingen belonen als ze op eigen kracht zijn gekomen, dus niet gebracht in de auto of bakfiets, nee, helemaal zelf, bijvoorbeeld lopend of op eigen fiets.
Ik weet dat de afstand tussen huis en school groot kan zijn en zich op dat traject gevaarlijke verkeerssituaties kunnen voordoen, maar dat is er niet in alle gevallen aan de hand. Ik zie het bij de school hier om de hoek, kinderen die maar een paar straten verder wonen, arriveren in de bak van de bakfiets, zeiltje boven hun hoofd, want het zou best eens kunnen gaan regenen, voort getrapt door moeder (meestal zijn het hier moeders, vaders komen met de auto).
De straat voor de school is ontoegankelijk op dat tijdstip, terwijl het spitsuur in de stad is, dus meer mensen onderweg zijn. Alles staat en loopt door elkaar heen en er wordt gekust en gezwaaid alsof de kinderen een klein jaar op wereldreis gaan.
Na school doet die ontoegankelijkheid zich uiteraard weer voor, maar halverwege de middag is dat minder lastig.
Ik was kind in een andere tijd en haal het niet in mijn hoofd die te vergelijken met deze. Ik liep met een vriendje heen en terug, wat prettig was, want we bespraken op geheel eigen wijze onze jonge levens. Maar het liefst liep ik alleen. Lekker dagdromen, af en toe stilstaan bij iets wat me opviel, even op het bankje in het plantsoen zitten en vooral ver wegblijven van de geestdodende vraag: ‘En? Hoe was het op school?’
Toen ik aan het begin van dit schooljaar het jongste familielid Kes van de kleuterschool (heet anders) ging halen, met de auto (!), zei ze meteen, en ze praat in volle zinnen: ‘Je gaat vragen welk liedje ik geleerd heb, maar dat zeg ik niet. En ik zing het ook niet.’
Helder.