Hoezó?

In het avontuur van Kuifje De geheimzinnige ster staat ergens in de eerste helft van het verhaal kapitein Haddock aan het roer van zijn schip. Het stormt en regent onbarmhartig, het schip is bijna niet te beheersen. Kuifje komt aan dek en is zorgelijk over het noodweer. Kapitein Haddock, met pijp, zegt dan dat het alleen maar een ‘pittig briesje’ is, helemaal geen storm, ‘beetje ruw weer’.
Hoort bij de stoere bravoure van de onverschrokken zeeman die de kapitein is, losjes de heftige boel relativeren.
We kennen allemaal dat soort mensen in onze omgeving. De hitte is verlammend, je beweegt je puffend voort, je komt een kennis tegen, klaagt over de warmte en die kennis vraagt: ‘Hoezó?’ Soms met een toevoeging als: ‘Ben je weleens in de Sahara geweest?’
Kan nuttig zijn, maar heeft ook iets irritants.
Gisteren las ik in deze krant een interview met Marc Kuipers, de nieuwe Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid. Topfunctie van het hoogste belang. Hij wordt een typische Haagse carrière-ambtenaar genoemd. Of je daar trots om moet zijn, weet ik niet.
Boven het stuk staat: Polarisatie? We zijn toch echt een land van het midden.
Ik ben geen zwartkijker, maar heb Nederland nog nooit zo alarmerend en ingewikkeld gevonden als de laatste jaren: muurvaste tegenstellingen, onbeheersbare agressie en haat, onredelijkheid, adembenemende eigenbelangen, een samenleving die in de verste verte geen samenleving is, een machteloze regering en haast nooit meer iets waarvan je merkt: dát is nu uitstekend voor mijn humeur.
Marc Kuipers vindt dat allemaal niet: ‘De samenhang is hier zo groot, de cohesie is enorm.’ Benieuwd hoe het verder gaat met deze carrière-ambtenaar. Premier?