Afkoelen

In een vroege trein komt er een jonge vrouw tegenover me zitten aan wie te zien is dat haar nacht ultrakort was en de uren daarvoor slopend intens. Het is net alsof ze helemaal opnieuw met leven moet beginnen.
Nu kan dat soms hoogst wenselijk zijn: ik denk dat we vaak in ons leven opnieuw beginnen, maar als het te abrupt gaat, kan het verwarrend zijn en voor een ontzettend onbestemde stemming zorgen.
De vrouw kijkt verwijtend naar buiten, naar het voorbijflitsend landschap dat niets kan doen aan hoe ze zich voelt. Maar misschien ziet ze buiten wel álles wat zich tegen haar keert. Moet maar eens afgelopen zijn.
Dan diept ze uit haar tas een spiegeltje op en wanneer ze daarin een haastige blik werpt, schrikt ze en ze kijkt verontrust om zich heen, misschien wel bang dat meer mensen zien wat zij zojuist zag.
Ik wil zeggen dat het best meevalt, maar houd natuurlijk mijn mond, ook omdat ik niet goed kan tegen de vraag: ‘Waar bemoei je je mee?’ Wat je daarop ook antwoordt, het is nooit bevredigend.
Ze gaat make-up aanbrengen, vrij snel, maar toch met tere aandacht. Na een minuut of vijf is ze nog steeds dezelfde, maar ziet er enorm anders uit. Laat ik zeggen: wilskrachtiger.
Weer kijkt ze naar buiten. Het landschap flitst nog steeds voorbij. Er is alleen wat meer zon bij gekomen. Gun ik haar ook.
Dan moet ze ineens gapen, en niet zo’n beetje ook. Een licht verbijsterend tafereel is het.
Onlangs las ik dat je gaapt om je hersenen te laten afkoelen. Die zijn te warm en door te gapen komt er frisse lucht binnen. Of de vrouw dat weet, geen idee. Misschien zou het haar troosten: er is vast veel mis, maar de temperatuur van je hersenen regel je lekker zelf.
Maar ja, dat zeg je ook niet.