Stop

De coronaperiode lijkt zo ontzettend lang geleden, maar ik zeg er meteen bij dat ik voor mezelf spreek. Ik ben wel ziek geweest, maar was toch nooit echt slachtoffer van de pandemie. In mijn werk heb ik er ook last van gehad, maar toch kan en mag ik niet zeggen dat ik er erg onder geleden heb. Vandaar dat het voor mij een andere tijd in de verte is. Ook terwijl ik de verhoren door de parlementaire enquêtecommissie zo nu en dan aandachtig volg.
Ik hoorde dat de avondklok burgemeester Bruls, toen voorzitter van het Veiligheidsberaad, `pijn en moeite’ kostte. Hij vond die maatregel ingrijpend en dat was die natuurlijk ook. Hoewel ik het niet mag vinden, vond ik die toch ook wel iets hébben. We waren gedwongen anders met ons levens om te gaan. Kan ook verfrissend zijn. 
Natuurlijk, begrijp ik de wanhoop van de horeca, theatermakers en ga zo maar door, maar ik ben er altijd voor als vanzelfsprekendheid even minder vanzelfsprekend wordt. Je gaat je leven herordenen en dat kan veel opleveren.
Eerlijk gezegd zou ik er geen bezwaar tegen hebben als er één stille avond in de week zou zijn, net zoals ik me niet verzet tegen zondagsrust, niet met het oog op kerkgang en dat soort gebeurtenissen, het mag ook een andere dag zijn. Waar het me om gaat is volheid van de dagen, de haast die er doorheen giert, alles wat enorm móet, even stop te zetten: anders om je heen kijken, aandacht verplaatsen.
Gisteren stond ik rond het middaguur voor de dichte deur van de apotheek. Er hing een bordje met daarop ‘lunchpauze’, met vermelding van hoe laat tot hoe laat.
Irritatie. Nog een keer de deur proberen. Verontwaardigd naar huis gaan. En dan denken: waarom niet? Misschien moet ik ook wel zoiets doen!