Nieuwjaarsdag

Mij gebeurt het vaak: de herinnering is er al, maar ik kan hem nog niet vinden. Bijna altijd een áángename herinnering. Ik weet dat die in de buurt is, maar waar? En ik weet ook dat er cadeaupapier omheen zit en dat ik hem voorzichtig moet uitpakken. Als ik het te ongeduldig doe, gaat er misschien iets stuk.
Begon al toen ik wist dat het Nederlands elftal in Kansas City ging verblijven. Basiskamp, dat is het woord. Dinsdagavond zagen we het vliegtuig daar landen. Bondscoach Koeman: ‘We hebben een sterk elftal. Het is moeilijk te verslaan.’
Had ik niet zo gezegd na de wedstrijd van de avond ervoor tegen Oezbekistan, maar ik wil me niet te ergeren, me vooral verbazen. Ook over een soort analyse van de sympathieke Frenkie de Jong, over het spel van het Nederlands elftal: ‘Het is duidelijk dat we dingen moeten aanpassen. Ik denk dat de positionering in balbezit misschien soms iets anders kan. Dus keuzes aan de bal, dat we ook weten wáár we naar toe spelen. Als we dat veranderen, gaan we automatisch beter spelen.’
Fantastisch. Kan ik graag lang over nadenken, zonder dat die gedachten een richting vinden.
Nog steeds is er die herinnering. En inééns zie ik hem liggen! En ik weet ook wat er in het pakje zit. Voorzichtig haal ik het papier eraf, lekker wat erin zit nog even uitstellen.
Dan is het nieuwjaarsdag 1965. Bij een vriendje thuis luister ik naar het vierde album van The Beatles, Beatles For Sale. Pas verschenen. Plaat is van zijn oudere zus die niet thuis is. We zitten op haar kamer. Er hangt een zoete geheimzinnige geur. Andere wereld. 
Een van de nummers is Kansas City! Ja! En als altijd zorgen The Beatles voor optimisme. Ik krijg zin in alles wat komt. 
Wil ik nu ook.