Willy

Een woord dat een beetje verstoft in een glazen kastje tentoongesteld ligt, is `goedmoedig’. Of goedmoedigheid. Je hoort het nog maar zelden. Misschien heeft het ook wel iets tuttigs, terwijl ik dat zelf helemaal niet vind.
Nog nooit kwam in gesprekken zo vaak aan de orde dat we in een nare tijd leven. De grote wereld geeft geen aanleiding tot opluchting, de kleine ook niet. Niemand zegt sussend: ‘Valt wel mee.’ 
Terwijl ik me voorhoud dat het ooit een keer moet overgaan, zeg ik zo nu en dan dat we dringend behoefte hebben aan goedmoedigheid. Wat verzachtende dingen, of dingen, nee geen dingen, verzachtende gebeurtenissen, verzachtende momenten. Maar ja, waar haal je die vandaan?
Ik zit eraan te denken nu ik in Trouw een stuk lees over reclameman Paul Mertz die eind april overleed. Hij kwam in de tweede helft van de jaren zeventig met een reclamecampagne voor melk. Zag je een foto van een Bekende Nederlander, zoals Willy Alberti of landbouwminister Fons van der Stee (herinnert iemand zich hem nog?) en daarboven stond ‘Ik drink melk’ en eronder `U ook?’.
Lijkt simpel, is het ook, maar toch: je moet er maar opkomen. Die reclameman deed dat. 
Zo’n reclame kan waarschijnlijk helemaal niet meer, maar ik vind die dus wel goedmoedig. Dat je denkt: Willy Alberti drinkt melk, zal vast ergens goed voor zijn, laat ik eens gek doen en het ook proberen.
Maar waar ik naar toe wil, is qua goedmoedigheid een bescheiden hoogtepunt: deze Paul Mertz is ook bedenken van het woord ‘vlaflip’. Toetje uit de eerste helft van de jaren zestig: yoghurt, limonadesiroop, vanillevla. Er waren speciale glazen voor. Vond er niet veel aan, maar het was toen altijd mooi weer. En Nederland leek veel kalmer.