Uitsmijter

Wat ontzettend jammer dat Wim T. Schippers is overleden. Nederland kan niet meer rekenen op zijn hoogst amusante ontregeling die bovendien ook nog tot luchtig nadenken stemde.
Jammer maar helaas, moet je dan natuurlijk zeggen, een uitdrukking die hij niet zelf bedacht, maar wel vaak gebruikte. We zijn inmiddels gewend geraakt het ook te zeggen. Net als gekte. Wel door hem bedacht.
Ik ben bewonderaar van zijn werk, van zijn beeldende kunst, zijn toneelstukken en ook zie ik graag fragmenten van zijn televisieprogramma’s terug. Met wat hij voor de radio maakte, ben ik minder vertrouwd, maar ik denk dat ik dat maar eens ga inhalen.
Natuurlijk gaat het deze dagen vaak over de Pindakaasvloer die hij maakte. Ik zag die in 1997 in Centraal Museum Utrecht. Het zijn van die kunstwerken die je nooit vergeet. 1100 liter pindakaas, uitgesmeerd over een oppervlak van 4 bij 15 meter. 
Ik heb er lang naar staan kijken, terwijl ik niet van bruin houd. Wel van pindakaas. Ik me vroeg me af of ik eraan mocht komen. Dat doe je dan niet, uit respect voor de kunst. Wat is dat respect? Dat is een vraag die Wim T. Schippers interesseerde.
In die dagen at ik een keer een uitsmijter met hem in de stationsrestauratie van Delft. Er waren toen nog stationsrestauraties. Met obers in witte jasjes. Waarom Delft, weet ik niet meer.
Toen onze borden leeg waren kwam de ober vragen of het naar wens was.
Wim zei dat hij blij was dat hij die vraag stelde: ‘Het waren voortreffelijke uitsmijters, ober. Mag ik u ook wat vragen?’
Mocht.
‘Wat gaat u met mijn antwoord doen? Is die informatie bruikbaar voor u?’
De ober schrok een beetje, maar het was niet om flauw te doen. Gewoonste zaken van de wereld bestonden niet.
Dat is zo!