Vlaggetjes

Tijd van intense bedrijvigheid is het, in de grote en kleine wereld, nare bedrijvigheid, maar gelukkig ook aangename, in ieder geval redelijk aangename.
Sportieve bedrijvigheid bijvoorbeeld en belangstellende bedrijvigheid voor die sportieve bedrijvigheid, vroegzomerse bedrijvigheid, beetje onduidelijke politieke bedrijvigheid, je hebt je handen eraan vol.
Tussen al die bedrijven door zijn er ook gebeurtenissen die erg marginaal worden, terwijl dat nog niet zo lang geleden helemaal niet zo was. Ik noem Hollandse Nieuwe, sinds eergisteren weer verkrijgbaar en dinsdag hier en daar gevierd. Hier en daar dus maar, niet al te opvallend.
Ooit, die eerste dag, gesprek van de dag, over de kwaliteit natuurlijk en soms ook over het verstrijken van de tijd. De vriend die diverse verkooppunten aandeed, ook vanwege de koude korenwijn die er bij de haring werd geschonken.
Ik ben niet ver uit de buurt geweest, maar zag qua haring weinig uitbundigheid. Ja, één winkel had vlaggetjes opgehangen, maar die konden niet op tegen de oranje vlaggetjes.
Ik las ergens dat een en ander ook te maken heeft met de behoefte van de haringbranche de haring aantrekkelijker te maken voor jongeren. Dus niet te veel ouderwets gedoe.
Altijd wanneer er iets aantrekkelijker gemaakt moet worden voor jongeren, houd ik mijn hart vast, want meestal gaat het over verschijnselen waarin jongeren niet geïnteresseerd zijn. Begrijpelijk als je beseft wat jongeren allemaal aan het hoofd hebben. Kan geen haring bij.
Mijn cardioloog wil liever niet dat ik haring eet, vanwege ‘te zout’. Terwijl ik dat toch doe, kijk ik om heen of hij me niet ergens in de gaten staat te houden. En dat ik dan bij een volgend consult in de hoek moet.