Stralen

Natuurlijk zat ik gisterochtend tegen achten met gespitste oren bij de radio. Openbaar vervoer staakte (`ging plat’ zoals het dan zo robuust heet) en altijd is er een gesprekje met reizigers die van niets weten en op het station verbaasd om zich heen kijken. Hun antwoorden op de vragen van de verslaggever zijn niet verbazingwekkend. Rustgevend is dat. Te vergelijken met de gesprekjes in de postsorteercentra tegen de kerstdagen: `Een gekkenhuis is het hier.’) Heerlijk.
Maar de staking was voorbij. Duurde maar kort, misschien wel te kort om onze regering de oren te wassen.
Gelukkig was er nog wel een gesprekje met een woordvoerder van de Nederlandse Spoorwegen: als er daar iets gebeurt wat eigenlijk niet mag of kan gebeuren, zijn de rapen gaar. Waren de rapen ook. Treinverkeer kwam moeizaam op gang. Hier en daar was er nog `een aangepaste dienstregeling’ en trouwe klanten weten dan: geen dienstregeling. Bovendien moeten we deze dagen rekening houden met treinen die uitvallen, want sommige onderdelen zijn te heet. Net als bij mensen.
We hebben de gevoeligste treinen ter wereld. Blaadjes op de rails zorgen voor ontregeling, vorst ook, harde wind is ook niet te doen en nu is het de hitte. Kort samengevat: het weer.  Als het aan de NS ligt, zou het weer afgeschaft mogen worden. Was er minder ongemak en, net zo belangrijk, minder gezeur.
Enorme opluchting voel ik even niet met de trein te hoeven. En ook niet met de auto. Ik lees over een hitteprotocol specifiek gericht op gestrande automobilisten ‘die het hete asfalt niet kunnen verlaten’. Laatst detail is huiveringwekkend.
Soms zet ik de deur open om de warmte in mijn gezicht te laten stralen en daarna ga ik weer lekker veel drinken.