Hondje

Vaak schrijf ik hier dat ik hecht aan een samenleving die ook echt een samenleving is. Samenleving is een sterk woord, je leeft met elkaar en daarvan ben je je ook bewust. Een samenleving vraagt ook iets van je. Nou ja, iets, best veel. Een samenleving is meer dan een organisatie die mensen in staat stelt met elkaar om te gaan. Aan een samenleving ligt ook een mentaliteit ten grondslag.
Ik ben het op volle kracht eens met bovenstaande, natuurlijk ook omdat ik het zelf van harte zeg, maar is het niet makkelijk praten? Dat vraag ik me af nu ik lees over de campagne van Sire die Een praatje maakt je dag heet. Dus dat je je zo nu en dan gewoon iets zegt tegen iemand die je niet kent en die bijvoorbeeld naast je in een rij staat. Of met wie je toevallig op een bankje in het park terecht bent gekomen.
Dat laatste lukt trouwens nog wel, want een bankje in een park is, hoe zal ik het zeggen? Ja, een ontspannen situatie. Of dat je in hetzelfde park een concert in de open lucht bijwoont. Het is niet moeilijk om dan tegen de onbekende die naast je staat of zit, te verzuchten dat je het mooi vindt. Daarvoor heeft iedereen zich hier verzameld: om het mooi te vinden.
In deze krant van gisteren las ik dat je tegen iemand kunt zeggen: ‘Wat een leuk hondje.’ Ik heb het nog niet geprobeerd, maar voor een verlegen persoon is het echter niet simpel, hoe simpel het compliment ook is. Bovendien zie ik op tegen een reactie als: ‘Waar bemoei je je mee?!’
Ik vind het altijd aangenaam complimenten te geven. Ik zag een vrouw in een prachtige, opwaaiende wijnrode zomerjurk haar fiets op slot zetten. Het is bloedlink te roepen: ‘Wat heeft u een prachtige jurk aan.’
Ik hoor bij wijze van spreken de sirene al.