Potlood

Er is een bedrijf dat zich specialiseert in geuren. Het heet deftig International Flavors & Fragrances. Er werken daar specialisten en onderzoekers die nu bezig zijn de geur van Friesland vast te leggen. Er moet daar een bibliotheek van geuren komen. Als ik het goed begrijp.
Allemaal fijn om te weten. Ik ga het met warme belangstelling volgen. In geuren fascineert me hoe ze herinneringen kunnen veroorzaken of een stemming.
Voorbeeld van dat laatste: wanneer het pas geonweerd heeft en ik loop een park in of een tuin, altijd voel ik dan rust die voor mij betrekkelijk zeldzaam is. Niet alleen rust, maar ook diepte tevredenheid met alles wat me omringt. Niet veel later klopt de boze buitenwereld weer ongeduldig op de deur, maar dan even niet.
Ander voorbeeld: ik passeer een voordeur die ineens opengaat, ik ruik een geur die me doet denken aan het huis van mijn grootouders die er al heel lang niet meer zijn. Het is niet alleen het huis, maar ook de dagen die ik er doorbracht. Daar zag ik in 1966 Engeland wereldkampioen voetbal worden, de zomer van het lome lied Sunny Afternoon van The Kinks, dat maar niet uit mijn hoofd ging, en er nog steeds zit.
Of het optimisme dat de geur van een pas geverfde kamer oproept. Je krijgt zin in van alles.
Er zijn ook ongezonde geuren die me dierbaar zijn. Die van sommige dikke vilstiften. Of van die vloeistof waarmee je nagellak verwijdert (mijn moeder op stille namiddagen, terwijl ik aan tafel een avontuur van Kuifje zat te lezen).
Dan de topgeur die er is wanneer ik een potlood heb geslepen. Het eerste wat ik rook tijdens mijn eerste seconden in de eerste klas van de lagere school. Mijn leven werd er uitdagend door: er stond veel te gebeuren.