Verwachtingen

In ons geheugen zit veel meer dan we denken, Het is soms even zoeken. Je voelt dat er een herinnering wakker wordt, maar waar zit die?
Je ziet iemand aan de overkant van de straat lopen die je herkent, maar waarvan? Lang geleden, dat wel, maar niets in ons korte leven is erg lang geleden. Je bladert door je verleden met in je hoofd het gezicht van wie je net zag aan de overkant. Ineens: het huwelijksfeest van vrienden, in de tuin en in die tuin een bar, ja daar. Je hoort weer wat je zegt en waarom jullie gelachen hebben. Momenten van innige vreugde.
Ik blader graag, want je komt van alles tegen. Je belandt in volle momenten, kijkt verwonderd om je heen. Soms met schaamte. Of spijtig.
Nu de scholen begonnen zijn of nog moeten beginnen, probeer ik me de eerste lesdagen na de lange zomervakantie voor de geest te halen. Van de eerste klas van de lagere school staan me mijn verwachtingen bij, de opwindende zekerheid dat nu alles ging beginnen: over een week zou ik vast boeken kunnen lezen. Dat was niet zo, de start was bescheiden, boom en roos, wel op één dag. Schoot best lekker op. Mooie woorden, dat ook nog.
Maar hoe ik ook blader, van de andere jaren staat me weinig bij, ja, de geur van een schoongemaakt klaslokaal, geslepen potloden en verse inkt.
Op de middelbare school was het ernstiger. De nieuwe agenda, het lesrooster, de brandende vraag naast wie je kwam te zitten. Het was een jongensschool, nu ondenkbaar, maar in mijn katholieke jeugd bestonden meisjes wel, maar je moest uit hun buurt blijven, anders gebeurden er dingen die God niet de bedoeling vond.
Maar het was vooral het besef van weer een nieuwe tijd die was aangebroken. Ieder jaar deed die een dwingender beroep op je.