Meisjes

Je moet altijd voor jezelf opkomen. Heb ik geleerd, ben ik het mee eens, maar soms is het moeilijk. Nee, niet moeilijk, ingewikkeld. Ik merk dat ik niet goed kan uitleggen waarom.
Zaterdag stond er in Trouw een interview met psychiater Annemieke Dols die zegt woedend te zijn op ‘oude witte mannen’. Ze houdt vaak een lezing en aan het eind ervan komt dan een oude witte man met een vervelende vraag of een vervelend verhaal. Kan ze niet tegen, wat ik begrijp.
Toen ik het las dacht ik: het zijn toch niet alleen oude witte mannen? Ik houd soms ook een lezing en ik heb er niets over te klagen, maar aan het eind ervan stond er ook weleens een vrouw op met een verhaal dat weinig te maken had met wat ik had verteld, en ook maar niet ophield. Ze was op leeftijd, maar ik haal het niet in mijn hoofd het te hebben over een ‘oude witte vrouw’.
‘Oude zwarte man’ zal ook niet goed vallen.
Paar jaar geleden publiceerde ik een boek met onder meer jeugdherinneringen. Daarin speelden soms meisjes een sturende rol. In een recensie werd dat boek afgebroken omdat de recensent (v) vond dat het geen pas had dat oude witte mannen over meisjes schreven.
Ging verder niet over het verhaal of de stijl, nee: oude witte man en meisjes.
Ik heb niet vaak last van recensie, van die wel. Dat is omdat ik niet tegen onredelijkheid kan.
Ik reageerde er verder niet op, want je moet nooit op recensies reageren, maar het bleef me dwarszitten, vooral omdat ik dacht: misschien is wel afgelopen uit met me?
Onzinnige gedachte, weet ik ook wel.
Toch heb ik verwarrende gevoel dat wanneer je als oude witte man voor jezelf opkomt, dat typisch gedrag is van een oude witte man. Zo van: zie je wel, héb je er weer een, graag ramen open.