Doelen

Van clubs en clubjes houd ik zeer, maar ik doe er verder niets mee, omdat ik me wijsmaak dat ik het te druk heb. Of het te druk wil hebben, misschien bang dat tijd anders zomaar voorbijgaat.
Toen mijn leven er kalmer uitzag, was ik lid van een bloeiende kaartclub, bestaande uit vier personen, van wie een voorzitter, een ander secretaris, verder een gewoon lid en dan nog een lid externe betrekkingen. Vond ik fantastisch. Ledenvergadering, notulen, jaarlijks clubuitstapje.
Deze week sprak ik een vriend die in 1984 de Kiwanis Club Nijmegen oprichtte en daarvan bestuurslid is, een serviceclub, dus met goede doelen in het vizier en bijeenkomsten waarop ‘mededelingen’ gedaan worden. Natuurlijk eten en drinken ze dan van alles. Ik ben gek op ‘mededelingen’ in dat verband.
Hij laat me soms papieren zien die met de club te maken hebben. Ergens in Nederland is er een gouverneur van de organisatie. Van binnen fluister ik de naam van die functie vol ontzag: gouverneur. In mijn drukke leven kom ik zo iemand nooit tegen.
Ik heb de mannen van de club met goede doelen bezig gezien. Daarvoor bakten ze bijvoorbeeld in groepsverband kerststollen in een bakkerij die nadien even buiten bedrijf was.
Ook zorgden ze voor een huifkar die huifbed heet (woord kende ik niet). Denk ik vaak aan. Voor zwaar gehandicapten die zich nauwelijks kunnen bewegen. Ze liggen in een doek boven het paard, zodat ze het paard toch kunnen voelen. Dat werkt ontspannend.  
En heel veel meer.
Toen ik mijn vriend deze week bezocht, vertelde hij dat ze vandaag de boel opheffen. Ingehaald door de tijd. Geen nieuwe leden meer. Iedereen wordt oud. Jonge mensen hebben vooral jonge mensen aan hun hoofd.
Zijn melancholie nam ik mee.