Dienst

Zonder vrijwilligers zou er veel onmogelijk zijn. Moest laatst een lezing houden in een nogal groot cultureel centrum dat ook multifunctioneel was, je kon er bijvoorbeeld ook volksdansen, en de directeur die mij ontving en met wie ik een kopje koffie dronk, zei dat het allemaal bijna volledig draaide op vrijwilligers. Er waren twee betaalde krachten, zij, de directeur dus, en een coördinator die de vrijwilligers aanstuurde (zo heet het altijd: aansturen), maar die was er niet, wat het was de laatste week druk geweest in het cultureel centrum: ‘Ik gun hem een vrije dag.’ Bovendien had hij alles opgesteld voor mijn lezing, een katheder op het podium gezet met daarvoor een microfoon. Ik knikte waarderend.
Ik ontmoette veel vrijwilligers die middag. Allen hadden een kaartje op de borst gespeld met daarop hun naam, niet volledig, alleen voornaam, Ab, Vanessa, Cynthia. Innemende gewoonte, maar toch denk je aan sommige vrijwilligers te zien dat ze vinden dat je een beetje kalm aan moet doen met al te joviaal gedrag, dus niet: ‘Zeg Els, mag ik straks een groot glas water.’
Snap ik ook wel. Je ziet elkaar voor het eerst, al te gezellige toenadering vraagt om een incubatietijd. Zeker bij vrijwilligers die er niks op tegen hebben hun werk vrijwillig te doen, maar best wat bezwaren voelen tegen de leiding. Bekend zinnetje: ‘Zij maken de dienst uit, maar wij doen al het werk.’
Vorig seizoen maakte ik met een bevriend zangeres een korte tournee langs kleine theaters. Daar was de inzet van vrijwilligers groot. Soms mochten wij niet denken dat alles zomaar kon. Dat dachten we niet, maar misschien deden we zo, wat al te losjes.
Op het eind van de reeks waren we bescheidener dan voorheen.