Durven

Eerste keer dat ik het woord gebruik: sjeu. Heb er ook een zinnetje voor: De sjeu is wel een beetje af van Prinsjesdag. Ik betreur dat, want ben een voorstander van dagen met sjeu.
Wat de regering bekend gaat maken, is voor het merendeel oud nieuws. Min of meer alles van belang is gelekt. Of het onbegrijpelijk is dat zoiets niet valt tegen te houden, geen idee. In die kringen verkeren vast veel mensen die lekken opwindend vinden. Het is ook leuk: ‘Ik weet lekker iets wat jij niet weet.’ 
Ja, dan zijn er de hoedjes van de dames. Het blijft jammer dat mannelijke bewindslieden niet aan hoedjes doen. Vol verwachting zou ons hart kloppen.
Maar over de hoedjes die er wel zijn, verwonderen we ons steeds minder, wat ook komt doordat het vermogen ons te verwonderen schraler wordt. We hebben te veel onzin aan ons hoofd.
Misschien zorgen de jurken van de koningin en de kroonprinses nog voor verbazing, maar daarmee houdt de uitstraling van de dag op.
Blijft over de troonrede. De koning zit er nooit popelend bij, wat begrijpelijk is.
Soms geef ik mijn studenten van de toneelschool saaie teksten, bijvoorbeeld een brief van de belastingdienst of een paar jaar geleden inderdaad stukje troonrede. Dan moesten ze die voorlezen alsof die tekst de leukste was die ze ooit hadden gezien, cabaret van topniveau, verbale slapstick. Of enorm dramatisch. Of alsof het horror was. Of zinderend erotisch. Of woedend.
Met iedere tekst is dat mogelijk. Je moet het alleen durven. En er talent voor hebben. Dat laatste heeft de koning niet, waar hij niets aan kan doen, maar iets meer dan hij nu doet, moet mogelijk zijn.  Laat hij eens wat proberen. Dat avontuur gun ik hem van harte. En graag met de zondagse kroon op.