Luid

Vrijdagavond had ik op de bank succesvol meegedaan met de kennisquiz 2 voor 12. Moe van voldaanheid bleef ik daarom nog even zitten en belandde in het politieke programma Café Kockelmanndat heel weinig van een café heeft, terwijl het er toch gezellig aan toegaat. Zo gezellig dat ik presentator Sven Kockelmann nauwelijks herken. Ja, ik weet natuurlijk dat hij Sven Kockelmann is, en er komt steeds meer Sven Kockelmann bij, maar hij is veel milder dan ik van hem gewend ben. Goedmoedig zelfs. Geen striemende vragen, gasten mogen zinnen afmaken, ja, iedereen krijgt best veel ruimte. Niks op tegen, maar het is qua Sven Kockelmann wel ánders, niet slechter of beter, ánders.
Een van de gasten: mevrouw Yesilgöz. Kost me altijd moeite goed naar haar te luisteren, want je vraagt je voortdurend af waar het nu echt om gaat. En terwijl ik voor de zoveelste keer door die vraag dwaalde, hoorde ik haar zeggen: ‘Bakkie doen.’
Dacht eerst dat ik het verkeerd verstond, maar kort daarna zei ze het weer: ‘Bakkie doen.’
Begreep wat het was: kopje koffie drinken met leden van de oppositie. En niet één keer. Héél veel kopjes koffie. Naam voor het geheel: bakkie doen.
Ineens had ik het gehad met die kopjes koffie. Heb het de afgelopen maanden te vaak gehoord, om de haverklap kopje koffie drinken om het over het regeringsbeleid te hebben. Typerend voor de staat van het land.
Dan verlang je naar bijvoorbeeld ouderwetse Italiaanse toestanden. Eerst ruziemaken, daarna naar een lekker restaurant, veel eten, veel drinken, ondertussen doorgaan met ruziemaken, maar daar ook veel bij lachen. Alles luid. Na afloop naar een nachtcafé en tegen de ochtend huilend in elkaars armen vallen. Klaar.
Niks bakkie doen.