Daglicht

Blijkbaar is het steeds moeilijker te zien dat een bril een cameraatje heeft. Ja, als het cameraatje wordt aangezet, brandt er een rood lampje, maar dat zie je bij daglicht nauwelijks. Bril heet nu al gluurbril, dat zegt genoeg. Het is niet de bril die gluurt, maar het cameraatje dus. Dat vraagt om waakzaamheid. En een standpunt.
De Autoriteit Persoonsgegevens bemoeit zich ermee. Die benadrukt telkens weer dat iemand zonder toestemming filmen niet mag. Zeker niet die beelden delen. Dat doen veel te veel mensen, de hele tijd delen waar ze zijn en wat ze gezien hebben. Misschien wel om te laten merken dat ze bestaan.
De Autoriteit Persoonsgegevens wil dat organisaties als ziekenhuizen en rechtbanken verbieden dat daar met die bril gefilmd wordt. Toch zijn er nog geen concrete plannen, begrijp ik.
Word ik er nerveus van?  In het openbare leven ben je al min of meer vogelvrij en ik geloof niet dat het me iets kan schelen als een camera of cameraatje me begluurt. Waarschijnlijk wel als ik dingen deed die het daglicht niet kunnen verdragen, maar ik ben zo opgevoed en zit daarom zo in elkaar dat ik dat soort dingen niet doe. Ik heb bovendien wel wat anders aan mijn hoofd.
Als ik het toch lastig vind, moet ik van de Autoriteit Persoonsgegevens de gluurder aanspreken en vragen of die de beelden verwijdert. Makkelijk gezegd. Ik wil het wel doen, maar we weten allemaal dat een populair zinnetje is: ‘Waar bemoei je je mee?’ Staat bij mij hoog in de top van nare zinnetjes. 
De kans is groot dat al die filmpjes door AI geanalyseerd kunnen worden. En langzamerhand wordt de vraag reëel wát er nog geanalyseerd kán worden. Adembenemend duidelijk wordt dat we afstevenen op een kolossale leegte.