Humeur

Soms snap je pas wat er met je aan de hand is als je erover leest. Nu is dat over een onderzoek naar de verhuftering van de samenleving. Wordt steeds erger, wat niemand zal ontgaan. De onderzoeker is Gerben Bakker en die zegt: ‘Dit gaat over het idee dat we met elkaar geen prettige maatschappelijke ruimte hebben gebouwd, waardoor mensen zich onveiliger voelen.’
Ja, dat vind ik een van de grote mislukkingen van onze samenleving, die steeds minder een samenleving is, dat, hoe zal ik het noemen? Ja, dat de alledaagse veiligheid steeds schraler wordt. Niet binnenshuis, maar buiten de deur.
Veel ikke ikke, veel geschreeuw, agressie en chagrijnigheid, tergend weinig humor. Ik wil het niet meteen onveilig noemen, maar het zit wel in die buurt. Mijn goede humeur moet in ieder geval hard werken. 
Waarvoor ik moet waken is dat ik niet mee ga doen. Gisteren in de supermarkt bleef een man zijn mobieltje bestuderen, terwijl hij een flesje water en een croissant moest afrekenen. Hij gooide een biljet naar de caissière, terwijl hij nors op zijn mobieltje bleef kijken. Ik riep: ‘Er is je daar iemand van dienst, lul!’ Hij hoorde dat niet, geloof ik, want had een koptelefoon op.
Meteen dacht ik ook: ik kan dat ook anders zeggen, vriendelijker, met een grap erin. Misschien heeft dat meer effect, maar ja, dan moet die koptelefoon er niet tussen zitten. Die had ik graag van zijn hoofd gerukt, maar dat moet je niet doen. Hoe lang kan ik die neiging bedwingen? Als dat niet meer lukt, veroorzaak ik dan ook niet onveiligheid?
Misschien begint een andere klant te schreeuwen waar ik mee bemoei. Die vraag is nooit kalmerend te beantwoorden. Ga ik ook schreeuwen?
Waar begon het? Met mijn stemming?