Bromsnor

Van de 75 jaar dat er televisie in Nederland is, heb ik er best veel meegemaakt. Ik was 10 toen er in ons huis een toestel kwam te staan, een vrij lelijk bakbeest. Fanatiek kijker ben ik nooit geweest, maar ik ben me natuurlijk wel bewust van de invloed van televisie op mijn leven. Voordat het toestel bij ons in huis was, werd mijn kijk op de wereld uitsluitend gevormd door de avonturen van Kuifje.
De afgelopen dagen las ik veel over die 75 jaar, over programma’s die voor sommige of veel mensen onvergetelijk waren. Toen ik me dat aan mezelf vroeg, moest ik even nadenken, niet omdat er me geen te binnen schoot, maar omdat het er nogal wat zijn.
Het heeft ook te maken met, breed begrip, gezelligheid. Ik bedoel: ik heb warme herinneringen aan avonden met een volle huiskamer omdat de voorstelling van Toon Hermans werd uitgezonden. Of voetbalwedstrijden. Het was vanzelfsprekend dat je samen keek. Veel bezoek bleef ook lang hangen. Ik herinner me een huisvriend van wie mijn vader afscheid nam toen ik ‘s ochtends naar school ging. Om die vriend hing de knusse geur van rode wijn. Hoorde allemaal bij de televisieavond.
Later met vrienden naar Toppop kijken. Kerstfilms waarbij je moest huilen: vader gespeeld door Gregory Peck, houdt toespraak bij het graf van een gestorven hertje en zegt onder meer dat hij (dat hertje) ‘daarboven’ lekker mag rennen en spelen – nou, dan is de overgang naar de kalkoen bijna onoverbrugbaar groot.
Vraag is wat ik terug zou willen zien. Swiebertje heb ik geprobeerd, viel erg tegen, hoewel ik fan van veldwachter Bromsnor ben.
Ja, Fawlty Towers, maar ik weet niet of een Engelse serie meetelt. Bovendien zie ik die vaak terug, al 50 jaar geen spatje verouderd.