Omweg

Wanneer ik zeg dat ik soms, vaker dan soms, diep in gedachten verzonken ben, is dat een misleidende aanduiding. Die gedachten hoeven helemaal niet zo diep te zijn, ze trekken me alleen de diepte in en daar kan ik nooit 1,2,3 uitkomen.
Gevolg is bijvoorbeeld dat ik iemand die ik ken, vaag of goed, niet zie, terwijl ik op de fiets zit. Dat gebeurt pas in tweede of derde instantie. Ben ik al twee hoeken om en ineens zie ik een zwaaiende beweging van een halve minuut geleden. Als ik me even concentreer, komt daar ook een gezicht bij: vriendin, vorige week nog mee in het café gezeten, intens gesprek over een nieuw theaterevenement waaraan ze werkt.
Lijkt een klein kwestietje, maar helaas maak ik kleine kwestietjes veel te vaak groot. Op zo’n moment: terugfietsen of straks bellen? Eerste vind ik te veel van het goede.
Dus telefoontje: ‘Zeg, sorry, ik geloof dat je vanmorgen naar me zwaaide, maar ik was diep in gedachten. Daarom zag ik je niet. Ja, pas later. Is moeilijk uit te leggen. Lijkt alsof het beeld, jij die zwaait dus, via een omweg tot me komt.’
Tijdens het uitspreken van deze complexe mededeling krijg ik een hekel aan mezelf en ik weet dat ik de rest van de dag aan die hekel blijf hangen.
‘Geeft niks, Thomas. Maak je alsjeblieft niet zo druk.’
Verontschuldig ik me dan ook weer voor, terwijl ik heus wel weet dat ik daarmee op moet houden en snel een beetje. Als ik dan even later de draad van de dag weer probeer op te pakken, voel ik dat de afstand tussen de dag en mij onoverbrugbaar groot is. 
Met een avontuur van Kuifje trek ik me terug in een uithoek van het huis en na een uurtje zoek ik naar het juiste moment om mijn zegeningen te tellen. Die spreek ik hardop uit.