Dopamine

Als iemand tegen je roept ‘Nou zeg dan maar hoe je het wilt hebben!’ sta je in de meeste gevallen wat richtingloos op glad ijs. Je weet ook niet goed hoe je het wilt hebben, je hebt het liefst dat iemand dat voor je bedenkt.
Soms vraag ik me over de meesten van ons af hoe we het willen hebben. Misschien is de vraag niet helemaal terecht, maar die kwam gisteren toch sterk in me op toen ik hoorde en las dat we onze koopzucht een beetje kunnen gaan kanaliseren door nét te doen alsóf we iets kopen. 
Ik vind dat zo raar, ja vervreemdend dat ik het even voor mezelf moet samenvatten. Je gaat naar een site en ziet dat je allerlei prachtige zwembroeken (ik noem maar wat) kunt kopen. Ja, je wilt er een ontzettend graag hebben. Die klik je aan, maar verder gebeurt er niets. Maar je hebt toch het gevoel dat je de zwembroek hebt gekocht. 
Mensen die verstand hebben van deze gang van zaken, noemen het een dopamineshotje. Moest opzoeken wat dopamine ook alweer was: een hormoon in je hersenen dat je stuurt wanneer je uit bent op iets leuks, tevredenheid of een beloning.
Heleboel mensen zijn allergisch voor hun keuken en bestellen een paar keer per week eten. Dat kan nu dus ook zonder dat het wordt bezorgd. Maar je hebt de schaal sushi wel gezien en met het water in je mond gedacht; dat wil ik straks.
Blijkbaar werkt het, blijkbaar willen we het zo hebben, maar ik kan me niet voorstellen dat ik op deze manier bezig ben met wat ik verlang.
Misschien moet ik het proberen. Straks naar het café op de hoek gaan, wat ik in de namiddag soms doe, naar een bierpomp wijzen en zeggen: ‘Heel graag een groot glas.’ En dat het meisje achter de bar dan welwillend knikt en vervolgens wat anders gaat doen.