Aandacht

Maandag las ik in deze krant over de snor. Maik de Boer, stylist, zegt: ‘De snor is een manier om jezelf meer stijl te geven en je in de kijker te spelen.’
Vraag die dan meteen in me opkomt is: ‘Wil ik me in de kijker spelen?’ Vraag erna: ‘Wanneer deed ik dat voor het laatst?’ Nóg een vraag: ‘Hoe voelde dat?’
Zit een beetje stamelend over de antwoorden na te denken, ook met een snor in mijn achterhoofd. Dáár moet je een snor natuurlijk niet willen hebben zitten, onder de neus graag, ja.
Stel dat ik een snor liet groeien en in mijn omgeving werd gevraagd waarom dat ineens gebeurde, zouden ze niet gaan lachen wanneer ik antwoordde: ‘Om mezelf in de kijker te spelen.’
Probleem is dat ik niets, hélemaal niets met een snor heb, ook niet met de snorren van anderen. Ik heb vrienden, nee, geen vrienden, kénnissen die er een hebben en ik betrap me er nu op dat ik er nog nooit iets van heb gezegd: ‘Leuke snor heb je.’ Echt niet.
Wél als die er ineens is. Iemand lang niet meer gezien en dan: ‘Hé, je hebt een snor.’ Ja, dat zeg ik, want het valt me op en de ander heeft die snor natuurlijk niet voor niets laten staan, het is beleefd of aardig er iets over te zeggen, maar ik kom niet verder dan: ‘Hé, je hebt een snor.’ En dat is een opmerking van niks.
Of iemand heeft de snor ineens afgeschoren: ‘Hé, je snor is weg.’ Ook niks en je moet voorkomen dat je zegt: ‘Ziet er beslist beter uit.’
Voor veel mannen heet november movember (o, die woordspelingen!), maand vol aandacht voor het welzijn van de man, prostaatkanker, teelbalkanker, depressie, om de belangrijkste speerpunten te noemen. Als je nu een snor laat groeien, steun je die aandacht. Echt waar. Niet te vergeten: je speelt je in de kijker.