Ah, dacht ik gisterochtend, straks de paarden op het strand van Scheveningen. Oefenen voor Prinsjesdag. Begin van een reeks beelden die bij de laatste maanden van het jaar horen. Nog even en dan zien we in het journaal winkels vol kerstpullen. Misschien later ook nog wat signalen die te maken hebben met het schraler wordende sinterklaasfeest. Misschien ijsvorming met een eerste schaatser, maar laten we er niet op rekenen.
Het woord `fietsbridge’ kende ik niet. Nee, moet anders beginnen. De intense zanger Jacques Brel stierf in 1978, maar blijft gelukkig velen van ons fascineren. Ik werk mee aan een theaterprogramma over zijn leven en werk en daarvan spelen we nu try-outs. Voordat het in wat grotere zalen te zien zal zijn, spelen we het in piepkleine, vaak in dorpshuizen of multifunctionele wijkgebouwen, meestal geen ideale omgeving, maar het is wel nuttig.
Helemaal begrijpen doe ik het niet, maar dat is mijn eigen schuld: ik heb te weinig zin me er in te verdiepen. Een theoloog, Arnold Huijgen, zegt dat de hel terug moet in de kerk. Ik ken de professor niet, heb geen verstand van hemel en hel, ben ook niet van de kerk, waarom zou ik me druk maken over deze gedachte? Druk maken is te veel gezegd, maar ik ben tegen angstzaaierij. Ik weet trouwens niet of dat het effect is van wat de theoloog zegt, maar ik denk aan mijn rooms-katholieke kinderjaren. Toen hoefde de hel niet terug in de kerk, want die was er gewoon.
Mensen zonder gevoel voor humor vind ik altijd intimiderend, zeker als ze ook niet kunnen lachen om humor van anderen. Zielig, ja ook. Misschien is zielig niet het goede woord. Ik kan medelijden met hen hebben, want er is iets misgegaan in hun leven. Gebeurde al vroeg. Je moet al snel leren niet alles heel ernstig te nemen, te beginnen met jezelf. Als dat laatste niet lukt, gaat het ook moeilijk met wat er om je heen valt mee te maken.
Lachen om grapjes die niet echt leuk zijn, is een kunst die de meesten van ons wel beheersen. Is een vorm van beleefdheid. Niet dat je meteen proestend dubbel klapt, maar je laat een lach zien die iets is meer is dan een glimlach. Je maakt er ook geluid bij, want dat hoort zo. Het grapje kan best leuk zijn, maar is het toch niet omdat je het al een keer gehoord hebt. Je lacht alsof dat niet zo is.
Misschien is het bij alle kappers zo, maar met de mijne heb ik het nooit over haar. Niet dat ik er graag over praat, nee zeg, maar daarvoor ben ik daar wél. Mijn kapper houdt van opera’s, mannen en boeken over de verhouding tussen lichaam en geest. De volgorde van deze voorkeuren wisselt. Als ik er ben, spreekt hij vooral over het laatste.
Kunnen dieren denken? Ik weet het antwoord, heb er vaak over gelezen, maar toch blijft die vraag me bezigouden. Ik lees een interview met filosoof Coen Simon van wie pas het (kleine) boek Dierenliefdeverscheen, geïllustreerd door Yoko Heiligers. Daarin gaat het weer over de vraag die me zo fascineert. Coen Simon zegt: “Voor veel dieren is denken levensgevaarlijk. Eén gedachte en je prooi er vandoor. Nóg een gedachte en je bent zelf prooi.”
Herrie in de Partij voor de Dieren, een van de aaibaarste groeperingen van het land. Wat is er aan de hand? Weten we niet. Natuurlijk niet, voeg ik eraan toe, want het gaat om integriteitschendingen en zodra die aan de orde zijn, wordt het meteen mistig. Esther Ouwehand mag niet meer meedoen, want zij is de gebeten hond. Zal niemand verbazen dat ze het niet eens is met deze gang van zaken. Ze heeft het bestuur een brief geschreven. De inhoud ervan kennen we niet, maar wat we wel weten is dat ze het heeft over een `lasterlijke ondermijning van mijn persoon’.
Met verstandig doen heb ik altijd moeite. Misschien heb ik er zelfs een beetje een hekel aan. Komt vooral doordat ik vaak niet weet wat het is. Had ik als kind al. Bijvoorbeeld de vraag: “Is het wel verstandig wat je nu hebt gedaan?” Kon ik niets mee, ook omdat ik het al gedaan had.
Op de radio hoorde ik gisterochtend een gesprek over het 50-jarig bestaan van het eerste officiële naaktstrand in Nederland (Callantsoog). Er waren plekken waar het ook kon, maar die hadden geen officiële goedkeuring. Of het een verschil maakt of je goedgekeurd naakt recreëert of illegaal, weet ik niet. Ben geneigd voor de illegale omgeving te kiezen, maar dat komt doordat ik enige spanning prettig vind. Als je moe en voldaan huiswaarts keert, kun je genieten van de opluchting dat je er niet gloeiend bij bent geweest.
