Jano van Gool

In de Pers

lekker tobben met de tragikomedie van Thomas Verbogt - Binnen één alinea van lachen naar huilen: lekker tobben met de tragikomedie van Thomas Verbogt ★★★★★ ... - Katinka Polderman in: De Volkskrant lees meer
Vogel, met Bram van der Vlugt - Vijfentachtig is Bram van der Vlugt, bijna dan, maar zijn hoofd weigert dat feest te vieren. Liever leert het nog lange teksten.... - DICK VAN TEYLINGEN, theaterkrant in: Theaterkrant lees meer
Hoe alles moest beginnen - Twee kinderen, Thomas en Licia, gaan met elkaar het verzonnen leven aan, want het echte leven vertrouwen ze niet.... - Thomas Verbogt in: Uitg. Nieuw Amsterdam lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

Dromen

Ze lijken helemaal niet zo lang voorbij, mijn leerplichtige jaren – bárstensvol leerplicht, mag ik wel zeggen. Ik denk er bijna dagelijks aan, en op sommige dagen zijn die gedachten strak op de nabije toekomst gericht. Zoals nu bijvoorbeeld: de naderende vakantie die lang is, zelfs even eindeloos lijkt. 
Op de laatste jaren van het schooljaar had ik het niet zo. Eigenlijk was dat jaar voorbij, maar nog niet echt. Er waren wat feestelijkheden die niet helemaal van de grond kwamen en er was de onvermijdelijke sportdag. Nog steeds vraag ik me af wie die dag bedacht heeft. Als ik veronderstel dat het vast een kinderhater was, moet ik erbij zeggen dat ik niet goed en niet slecht in sport was: ik was min of meer niks in sport. In mijn herinnering liep ik na die sportdag bezweet en volkomen opgelucht naar huis, de zomer in. 
En die zomer had ik me de laatste week intens beziggehouden, weg van hier. Het is niet zo dat ik een diepe hekel aan de lessen had, maar ik wilde graag met rust gelaten worden, en ja, dat kan niet op school. Ik hoor nog de stem van de leerkracht: “Zit je weer te dromen?” Was geen vraag, maar een constatering. En ik wist zelf ook wel dat ik zat te dromen, maar het was natuurlijk niet de bedoeling dat je dat zei, daarom het smoesje: “Ik zat na te denken over die som.” De leerkracht nam geen genoegen met dat antwoord: “Welke som? Ik heb net Hoogezand-Sappemeer op de kaart aangewezen.” O ja, dacht ik, Hoogezand-Sappemeer daar is de zomer ongetwijfeld heel stil, daar word je natuurlijk ontzettend met rust gelaten.
Ik las net dat veel ouders niet de hele zomer vrij kunnen nemen en hun kinderen daarom op zomerkamp moeten, een woord dat ik met angstig ontzag noteer.