Jano van Gool

In de Pers

Nieuwe roman van Thomas Verbogt, een wrokloze boomer - Thomas Verbogt zoekt naar manieren om van het leven te houden en er zin aan te geven.... - Rob Schouten in: Trouw lees meer
De nieuwe roman van Thomas Verbogt is wijs, ontroerend en spannend - Is Thomas Verbogt weleens negatief besproken?... - Dries Muus in: Het Parool lees meer
Prettig verzinken in de herinneringen van Thomas Verbogt - Je zou bijna elk boek van Thomas Verbogt (1952) kunnen o... - Bo van Houwelingen in: De Volkskrant lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

Koorts

Als je je in een ziekenhuis meldt bij de spoedeisende hulp is het vaak duidelijk waarom je dat doet: het is aan je te zien! Wanneer dat laatste niet het geval is, moet je soms je best doen die spoedeisende hulp te krijgen, ook omdat de zorgverleners niet zeker weten of je hulpvraag wel zo spoedeisend is. 
Ik pluk twee voorbeelden uit mijn eigen ervaring. Tijdje geleden was ik in de late avond van mijn fiets gevallen. Dat gebeurde nadat een auto mijn bagagedrager had geraakt. Of zoiets. Ik kon er niet met de automobilist over spreken, want die was doorgereden. Ik was met mijn hoofd tegen een paaltje terechtgekomen en boven mijn linkeroog bloedde ik behoorlijk. Op de spoedeisende hulp hoefde ik niet toe te lichten wat er aan de hand was. Een vriendelijke verpleegkundige zei: “We gaan u weer mooi maken.” Troostrijke woorden vond ik dat. Ik verstond dat ze zei dat ze dat met houtlijm deed, maar het was wondlijm. 
Vorig jaar had ik tijdens sportbeoefening een wond aan mijn onderbeen opgelopen. Die begon te ontsteken en mijn huisarts zei dat ik wanneer ik koorts kreeg, even bloed moest laten prikken. Die koorts kreeg ik in de avond. Mijn huisarts was er niet, op de huisartsenpost zeiden ze dat ik naar mijn huisarts moest gaan, er bleef dus de spoedeisende hulp over. Daar moest ik lang praten. En toen kwam er een kolossale verpleger die normaal schouders weer in de kom rukt, en die zei: “Ik heb dit nog nooit bij de hand gehad, maar doen we even.”
Daaraan dacht ik toen ik las dat spoedeisende hulp aan ouderen steeds ingewikkelder (?) wordt. Dwingend, genuanceerd en zéér hulpbehoeftig moet je dus je best doen om te worden geholpen. Maar wanneer ben je oudere?