Jano van Gool

In de Pers

lekker tobben met de tragikomedie van Thomas Verbogt - Binnen één alinea van lachen naar huilen: lekker tobben met de tragikomedie van Thomas Verbogt ★★★★★ ... - Katinka Polderman in: De Volkskrant lees meer
Vogel, met Bram van der Vlugt - Vijfentachtig is Bram van der Vlugt, bijna dan, maar zijn hoofd weigert dat feest te vieren. Liever leert het nog lange teksten.... - DICK VAN TEYLINGEN, theaterkrant in: Theaterkrant lees meer
Hoe alles moest beginnen - Twee kinderen, Thomas en Licia, gaan met elkaar het verzonnen leven aan, want het echte leven vertrouwen ze niet.... - Thomas Verbogt in: Uitg. Nieuw Amsterdam lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

Superieur

Ze heetten nog luisterliedjes, de liedjes die Martine Bijl in het begin van haar lange, mooie, veelzijdige carrière zong. Dat woord schoot me te binnen toen ik hoorde dat ze was overleden, luisterliedjes. Dat kwam doordat ik me herinnerde dat ik haar lang, lang geleden zag optreden in Nijmegen, in de kelder van een hotel dat er niet meer is, Pays Bas, en dat toen door studenten werd beheerd. Boudewijn de Groot trad er op, Ramses Shaffy en dus ook Martine Bijl, ze was 22, rekende ik net uit, want ik was bijna 17. Ze zong toen liedjes als Makelaar van Schagen en Bloemendaalsebos, ze werd op gitaar begeleid door de man die zich over had ontfermd, Henk van der Molen. Strakke rok, zwarte coltrui. Ze zong een beetje deftig,  maar dat vond ik wel leuk, vooral omdat er de hele tijd een lach in zat. Ze maakte ook laconieke grapjes. Laat ik het anders zeggen: ze was betoverend.
Zo’n eerste keer neem je mee in de tijd die daarna komt en al die tijd was ze wel ergens aanwezig, op televisie, in het theater. En wat mij betreft bleef de betovering van die eerste keer altijd zacht tintelen.
Wat ik ook bewonderde was dat ze zo strikt zichzelf bleef, bijvoorbeeld in televisieprogramma’s waarin ik haar niet verwachtte en die ze zo superieur elegant naar zich toe trok.
Eén keer mocht ik meedoen in een televisiespelletje over taal dat zij presenteerde, Mijnheer Van Dale Wacht Op Antwoord. Het eerste wat ze tegen me zei: “Het stelt allemaal niet veel voor, maar we maken er iets van.” Dat kon ze goed. Laat ik het anders zeggen: ze was betoverend.
De laatste jaren van haar leven waren donker, ze probeerde er zo lang mogelijk licht in te houden. Maar toen dat niet meer kon, was alles echt afgelopen.