Jano van Gool

In de Pers

The Tree of Life. Soeben ausgelesen: Thomas Verbogt – „Wenn der Winter vorbei ist“ (2020) - Keine 100 Seiten und auch keine 50 Seiten, nein genau eine einzige Seite brauchte es.... - David Wonschewski in:  lees meer
Nieuwe roman van Thomas Verbogt, een wrokloze boomer - Thomas Verbogt zoekt naar manieren om van het leven te houden en er zin aan te geven.... - Rob Schouten in: Trouw lees meer
De nieuwe roman van Thomas Verbogt is wijs, ontroerend en spannend - Is Thomas Verbogt weleens negatief besproken?... - Dries Muus in: Het Parool lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

Water

Tijdens de lockdown keek ik vaker televisie dan strikt noodzakelijk was, zeker in het begin. Kwam door de actualiteitenprogramma´s. Als zo´n informatief programma afgelopen was, bleef ik een tijdje zitten, verzonken in gedachten over wat ik zojuist gezien en gehoord had. Ineens was ik in een ander programma beland en meestal wist ik dan meteen waarom ik niet zo graag televisie kijk.
Waar ik niet goed tegen kan, zijn uitzendingen waarin het vooral gaat om ruzie, dikwijls om kleine kwesties. Nijdige koppen, dom geschreeuw, grauwe argumenten. Als je over straat loopt, is dat ook al aan de hand, ik hoef het niet per se in mijn huiskamer mee te maken.
Ik kom hierop omdat ik lees dat Bert van Leeuwen van de EO hard zijn best doet de Televizierring te winnen met zijn programma Het Familiediner. Hij moet stemmen winnen en hoe dat gaat, is me niet duidelijk en dat hoeft ook niet. Wel heb ik er twee keer naar gekeken en ik weet nog goed op welk moment ik wist dat ik dat nóóit meer zou doen. 
Concept is bekend, twee familieleden hebben ruzie en Bert van Leeuwen doet zijn best hen aan tafel te krijgen. Als dat lukt, gaan ze warm eten en proberen ze de boel uit te praten.
Bert gaat eerst bij die familieleden afzonderlijk op bezoek om te vragen wat er loos is. Hij neemt dan een symbólisch cadeautje mee. En nu kom ik bij het moment dat ik bedoel. Ik zag hem in een deprimerende woning een halfvolle fles wijn op tafel zetten én een halfvolle fles water. Hij vroeg aan de ruziemaker of hij wist wat hij met dat geschenk bedoelde. Die keek glazig in een zwart gat. Toen gebeurde het: ik hóórde mezelf op de bank roepen: “Water bij de wijn doen! Water bij de wijn doen!” 
Klaar.