Als je klant van een bank bent, kost dat geld. Steeds meer, begrijp ik. Er zijn kwesties waarin ik helemaal niet wil verdiepen, deze hoort erbij. Het is niet zo dat het me niets kan schelen, maar ik vrees dat ik op de vragen die ik hierover heb, geen antwoord krijg dat ik begrijp.
Een karakterloos winterwindje speelt slap met de kerstbomen die op straat afgedankt liggen te wezen. Beeld dat bij januari hoort, de schraalste maand van het jaar. Moeilijk voor te stellen dat die bomen een paar dagen geleden, misschien gisteren nog, bont versierd en verlicht onze huiskamers voorzagen van een sfeer die ook voor jinglebells in ons humeur zorgden. De rest van het jaar moeten we weer zonder doen. En die rest van het jaar duurt nog behoorlijk lang.
Het is twintig jaar geleden dat ik rijexamen deed. Een paar keer, theorie en praktijk. Een van de examinatoren zei: “U denkt te veel na.” Daarom lukte het telkens niet. Bij het theorie-examen zat trouwens geen examinator, maar daarbij voelde ik zelf dat ik te veel nadacht. Ik noem een voorbeeld: op de snelweg staat in de rijstrook ernaast, het deel waarover je niet mag rijden, een kapotte auto. Tegen de het linker portier staat een vrouw geleund, ze kijkt waar de hulpverlening blijft. De vraag is of ze daar goed staat of juist niet.
De laatste dagen van het oude jaar en de eerste van het nieuwe breng ik onder meer door met een Grote Opruiming van mijn werkkamer. Tussendoor ruim ik natuurlijk ook weleens iets op, maar vaak komt dat neer op het verplaatsen van stapels in de hoop dat die me dan minder opvallen. Dikwijls zeg ik dat ik alles kan vinden wat ik nodig heb, wat niet altijd zo is, maar als ik ergens naar op zoek ben kom ik veel tegen waarvan ik niet wist dat ik het nog had.
Nooit gedacht dat ik aan een hogedrukspuit vage symbolisch waarde zou toekennen. Gebeurde in een ruimte waarvan ik niet weet hoe die heet. Wasbox misschien. Je zet er in ieder geval je auto in en die mag je dan zelf wassen, en afspoelen natuurlijk. Met drie soorten spuiten, twee hogedruk en een kalme met een borstel eraan. Lange tijd was ik niet geweest, ik geloof sinds de zomer niet, en mijn auto had dikwijls onder een boom gestaan vol vogels met maagproblemen. Dat komt de uitstraling van je trouwe voertuig niet ten goede.
Even had ik er spijt van dat ik gisteren niet officieel de nieuwe agenda in gebruik kon nemen. Ik kocht de mijne al in de vroege zomer van vorig jaar en die ging toen ook meteen in, een agenda voor anderhalf jaar, waarschijnlijk bedoeld voor mensen die het druk hebben of dat denken te hebben. Of ik bij die groep hoor, zal ik niet uit volle borst zeggen, maar in die dagen wist ik wel al wat me aanstaande maart en april te doen stond. Had te maken met activiteiten in het theater en die zijn altijd lang van tevoren gepland.
Rituelen kunnen verbleken. Waarschijnlijk gebeurt dat wanneer je beseft dat je ze niet meer nodig hebt. Van de meeste nieuwjaarsdagen in mijn leven staat me weinig bij, ook omdat het altijd van die richtingloze dagen waren. Het nieuwe jaar was begonnen, maar ook weer niet. Je had een dag nodig om eraan te wennen. Dan kon je het beste zo min mogelijk doen. Ja, hier en daar je beste wensen uiten.
Het is dat vuurwerk me nauwelijks interesseert, anders zou ik me wel verdiepen in hoe het nu precies zit. Het gaat dan om vuurwerk waarvan veel mensen vinden dat het ertoe doet, dus niet van die sterretjes en alles wat daarmee verwant is. Je mag dat vuurwerk wel kopen maar niet afsteken. Ongetwijfeld begrijp ik het verkeerd, maar ik meen dat ik toch in de buurt van de kern van de kwestie ben.
Regelmatig schrijf ik hier dat we een beetje moeten uitkijken voor het woord `leuk’. We gebruiken het te vaak, het wordt te algemeen, er zit geen zeggingskracht meer in. Ik ben er voor het alleen maar uit te spreken wanneer het gaat om iets wat een zekere amusementswaarde heeft. Een leuke trui heeft dat niet, om maar eens wat te noemen. Het is niet echt belangrijk, maar ik houd nu eenmaal niet van slap taalgebruik. Wil trouwens niet zeggen dat ik geen behoefte heb aan `leuk’.
“Nou, ik zie je nog wel voor de jaarwisseling,” zei ik gisteren tegen een vriendin met wie ik een tijdje voor de supermarkt had staan praten. Ze schudde tevreden haar hoofd. Dadelijk ging ze naar een huisje in de Achterhoek en kwam pas rond 6 januari terug: “Dan is al het gedoe weer achter de rug.” Huisje in de Achterhoek. Mooie bestemming. Of ze alleen ging? Nee, met een paar vriendinnen. Die hadden allemaal geen zin in `al het gedoe’.
