De kerstsfeer zit er behoorlijk in. Dan heb ik het niet alleen over de bont verlichte bomen en andere fascinerende kerstversiering. Ik las een artikel over het iets te grote aanbod van ballen voor de boom, ballen die geen ballen meer zijn, maar kleine vleugelpiano’s of hotdogs. Gisteren zag in de trein het eerste kerstpakket op de schoot van een man die ernaar keek alsof het ieder moment kon exploderen.
Ja, het probleem met excuses is dat het niet alleen maar een woord mag zijn, niet alleen iets wat je uitspreekt. En dan ook zeker niet denken dat daarmee een kwestie uit de wereld is. Als excuses uit het hart komen, en dat is te voelen, is dat het begin van een nieuwe fase. We gaan soms te nonchalant met excuses om: “O, als ik je beledigd heb gisteren, mijn excuses, hoor.” Dat is niks. Daar hoort enige uitleg bij.
Wat een monter stemmend bericht dat kinderen beter leren lezen als ze voorlezen aan honden. Uit Amerika overgewaaid, maar gangbaar in de Achterhoek. `Kwispellezen’ heet het. Woord mag van mij in het rijtje Woorden van het Jaar. Belangrijk is dat de hond geen oordeel heeft, dus kinderen niet onzeker worden. Een poes zou zoiets waarschijnlijk niet doen. Die begint zich na een paar zinnen nuffig te vervelen.
Heb het vaak gezegd: in de vroege ochtend vragen kleine dagelijkse gebeurtenissen intenser om aandacht dan een paar uur later misschien het geval is. Alles lijkt zichtbaarder, ieder geluid is beter te horen. Zelf bezie je alles met een andere concentratie, alsof je gevoeliger bent voor wat zich om je heen voltrekt. Soms kan ik vaag nerveus wakker worden, maar als ik even later in de stilte van de prille dag loop te mijmeren, wordt mijn stemming meteen lichter.
In 2030 moet iedere leraar die voor de klas staat, bevoegd zijn. Vast een uittekende ontwikkeling, maar al levenslang kan ik zo nu en dan nadenken over het woord `bevoegd’. Eind jaren zeventig was ik kortstondig werkzaam in het hoger beroepsonderwijs. Ik gaf het vak schriftelijke taalvaardigheid.
Sinds dinsdag ligt op mijn bureau een lijstje van tien woorden waaruit we het Woord van het Jaar mogen kiezen, woorden die dit jaar (even) gangbaar zijn geworden. Geen van de tien onthield ik en nu ik ze opnieuw lees, vind ik geen van alle interessant. Ik weet zelfs niet eens wat `boektokken’ is. Heb het ook niet opgezocht. Zelfde geldt voor `emojibaby’, geen idee. Ook een vraagteken achter `bofbelasting’, hoewel er een vermoeden wakker wordt.
Dus. Altijd een link woordje: dus. We zeggen het te snel en als we er goed over nadenken is er helemaal niet zo veel `dus’. Ik ben er dus een groot voorstander van dat er na pakjesavond en de dag erna (Sinterklaas vertrekt dan onzichtbaar) een korte pauze is, laten we zeggen een week, dit jaar tot 12 december. Even niets in de sfeer van dagen die we zo automatisch feestdagen noemen. Er zijn er al genoeg.
Wegopbrekingen in de natte duisternis van de vroege ochtend hebben iets alarmerends, ja onheilspellends. Zeker in een smalle straat zoals hier om de hoek. Flikkerende felle lampen, kleine bulldozers en graafmachines met een vinnige uitstraling, schreeuwende mannen. Gisteren op weg naar de fitnessclub moest ik er langs, wat nog net kon.
In de kaaswinkel (tevens noten & diverse specialiteiten) is het druk. Aan de eigenaar is goed te zien dat het tafereel voor zijn toonbank hem bevalt. Zijn rode wangen stralen. Wanneer ik heb afgerekend en hij heeft gezegd dat ik dat pico bello heb gedaan, roep ik met een zwaaibeweging “Merci!” en ga op weg naar de uitgang. De eigenaar is nog niet klaar met me: “Ja, wat hebben we van hem genoten zaterdag!” Even vult mijn hoofd zich met een groot, wollig vraagteken, maar dan snap ik dat mijn `Merci’ klonk als `Messi’, de Argentijnse topvoetballer.
Zoals bij veel mensen was het bij ons gisteren pakjesavond, hoewel ik een voorstander ben van de datum die ervoor staat, maar ja, ik vorm geen meerderheid. Wanneer ik dit schrijf moet het allemaal nog beginnen. Het is onrustig in huis. Dadelijk geef ik de buurman instructies met betrekking tot het afleveren van de zak. In onze familie is nog één gelovige en we behandelen hem met diep respect.
