Twee jaar geleden was de heer Remkes (`brandjesblusser’) voorzitter van een commissie die zich boog over de stikstofkwestie. Titel eindrapport: Niet alles kan overal. Ik weet nog dat ik dacht: graag was ik daar zelf mee gekomen. Kraakheldere woorden die werkelijk in iedere situatie enorm bruikbaar zijn. Soms schiet het zinnetje me in de vroege ochtend te binnen. Terwijl ik met scheerschuim in de weer ben, probeer ik structuur aan te brengen in de dag die volgens mij veel te vol is.
Overal hier in huis staan of liggen boeken, maar er is één kast met daarin de boeken die ik altijd meteen wil kunnen vinden. Om het een beetje pathetisch te zeggen: de boeken van mijn leven. Al die boeken ken ik door en door, maar ik wil ze telkens nóg beter kennen. Daarom ga ik er graag en vaak in op avontuur. Alles van Remco Campert is daar, ruim anderhalve plank. En in mijn werkkamer staat naast mijn bureau zijn boek Dichter, zijn verzamelde gedichten. Daarin lees ik dagelijks even. Ik geloof dat ik niet zonder kan.
Wanneer het was, weet ik niet meer, waarschijnlijk langer dan tien jaar geleden: er was een landelijke staking van het openbaar vervoer, een harde actie. Al weken van tevoren over gesproken, kranten stonden er nogal vol van, maar er was één iemand die dacht dat het niet zo’n vaart zou lopen, iemand die dat iets te vaak veronderstelt. U begrijpt het: uw columnist. Zelfs in deze krant werd gemeld dat ik onrustig op het perron stond en me afvroeg waar de trein bleef. Ik schaamde me, maar dat doe ik al gauw.
Mijn huisarts zegt nooit dat ze het best moeilijk vindt haar praktijk `zo optimaal mogelijk’ te laten functioneren. Ze is geen klager. Maar ik merk het natuurlijk wel. Bijvoorbeeld aan haar assistent (m/v/x). Begin dit jaar belde je naar de praktijk, vertelde je de assistent dat je last had van je maag en vervolgens kreeg je te horen hoe laat je mocht komen. Maar sinds enige maanden is de assistent ook een soort huisarts.
Iets te warm weer doet ook wat met je gedachten. Gisternacht, 03.10 uur, werd ik geschokt wakker van een woord. Woord was: vuilniszak! Dus niet de zak zelf, nee, het woord ervoor, tien letters, met een uitroepteken erachter. Wat moest ik ermee? Ik probeerde me de droom te herinneren die eraan voorafging, maar dat lukte niet. En wat ook niet goed lukte, was me op slaap te concentreren.
Eerder deze week schreef ik over het groen van Wimbledon, zo symbolisch voor het echte begin van een lange zomer. Dat begin krijgt nog een zwieper door de Tour de France die vrijdag in Kopenhagen start. Het is ook het begin van de tweede helft van het jaar, wat ik liever zeg dan dat de eerste helft van het jaar alweer voorbij is, ik houd van voorwaartse dynamiek.
Zeker tien minuten keek ik gisteren in deze krant naar een foto van drie turnsters. Stond onder de kop: Nieuw hoofdstuk in turncrisis. De foto liet die crisis sterk zien. Had ook een beeld uit een horrorfilm kunnen zijn: drie vrouwen die net te weten zijn gekomen wie de bloeddorstige moordenaar is, en ook dat hij ieder moment de ruimte kan betreden met een kettingzaag. Ze moeten iets bedenken waardoor ze de beëindiging van hun jonge levens kunnen voorkomen.
Sommige mensen zullen het met de Tour hebben, ik met Wimbledon: dan is de zomer echt begonnen. Ik weet ook hoe het zit met mijn gevoel, het is de kleur groen, van het gras natuurlijk maar ook van alles eromheen, ja, de sfeer is groen.
Aan een Amerikaanse die Nederlands probeert te leren, moest ik het verschil tussen treurig en zielig uitleggen. Viel niet mee, ook omdat ik pas laat op het Engelse woord voor zielig kwam, `pathetic’, hoewel dat woord de lading niet altijd dekt. Als je zegt “Dat is zielig voor haar”, kun je niet met `pathetic’ komen. Je bedoelt dat je met haar te doen hebt, om best begrijpelijke redenen. Zielig kun je hier ook treurig noemen, wat niet het geval is als je tegen iemand zegt: “Doe niet zo zielig!” Dan vind je immers dat die zich aanstelt.
“Wat is er met jou?” Als je die vraag wordt gesteld, heb je meestal geen zin in een antwoord, ook omdat je dat antwoord niet voor de eerste keer geeft. Grote pleister op je hoofd, arm in het gips, ineens een wandelstok. Dat de ander het vraagt, is niet gek. Die kan wel doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat je er zo bij loopt, maar dat is te nonchalant. Zelf vraag ik in dat soort situaties, wijzend naar het ongemak: “Alleen als je zin hebt erover te praten.” Ook geen sterke tekst, maar je laat toch iets open.
