Uit betrouwbare bron weet ik dat er binnenkort weer reclamespotjes op radio en televisie komen waarin we worden aangespoord elkaar `een kaartje’ te sturen. Vanwege de feestdagen en het nieuwe jaar. Ik knik instemmend, want ik doe graag kaartjes op de post, het liefst ouderwetse, met een sneeuwlandschap, een blauwe lucht erboven en gekrulde gouden letters, kaartjes die nauwelijks meer te vinden zijn.
Graag begin ik met: Het is stil op straat. Het is stil op straat, het begin van een herfstdag van topkwaliteit. Die dag moet nog op gang komen, maar er is al wat goud in de lucht te zien. Het ruikt naar november, niet vreemd natuurlijk, want het is november. Ieder jaar fascineert me die geur die ik nauwelijks kan omschrijven. Heeft met kaler wordende bomen te maken en de winter in de verte.
Terwijl ik in alle vroegte naar de fitnessclub loop, denk ik na over een bericht dat ik zojuist las. Nou ja, in alle vroegte, het is kwart voor 8, maar soms vind ik dat vroeg. Zeker na wat ik zojuist las. Het ging over sportbeoefening. Je kunt een paar week per week hardlopen, maar als je het alleen op zaterdagochtend doet, en dan ook nog heel kalm aan, maakt dat niet veel uit. Het effect is hetzelfde. In het eerste geval ga je ook eerder dood en dat is waarschijnlijk niet de bedoeling.
Lang, lang geleden was er te veel roomboter in Nederland. Er ontstond een zogenaamde boterberg, dat ik een vies woord vond, omdat ik die berg voor me zag. Als kind zag ik al veel te veel voor me. Bij ons was een bevriend econoom op bezoek. Ik vroeg hem waarom ze die roomboter die de overbodige boterberg vormde, niet gewoon uitdeelde. Dan had iedereen lekker roomboter op het brood en zo. Dat was toen niet de normaalste zaak van de wereld.
Voor het eerst sinds ik weet niet hoe lang las ik dit weekend Godfried Bomans. In de mooie dundrukreeks van uitgeverij Van Oorschot verscheen een bloemlezing uit zijn werk. Hoog in een boekenkast staat hier zijn verzameld werk.
Net als van de natuur weet ik van de vaderlandse krijgsmacht te weinig af. Destijds ben ik niet `in dienst’ geweest en toen de dienstplicht werd afgeschaft, verdiepte ik me niet in hoe het verder moest met de krijgsmacht. Ja, ik wist van de KMA, maar hoe er gewone soldaten moesten komen, geen idee. Nog steeds niet. Je kunt je waarschijnlijk aanmelden.
Het straalt toch op allemaal af dat het een Nederlandse hond was die een essentiële rol speelde bij de dood van IS-leider Baghadi. Een herdershond uit Best. Is niet helemaal zeker, want het moet geheim blijven, maar laten we toch maar van Best uitgaan. In sommige kranten las ik: Baghadihond. Nee: herdershond. Ik kijk nauwelijks naar praatprogramma’s op televisie, maar ik neem aan dat hondentrainer Marco van Hoof al ergens zijn woordje heeft mogen doen.
Steeds vaker vind ik dat ik best iets meer van de natuur op de hoogte mag zijn. Natuurlijk weet ik wat essentiële dingen, maar die liggen zo voor de hand dat ik er nooit over praat. Dat een eikenboom een eikenboom is. En iets over de mus, want die waren er erg veel toen ik kind was en nu dus minder, maar zie je, daar heb je het al, zeker ben ik er niet van. Wel zie ik ze op een terras aan zee meer dan in de stad. Ze pikken eten van je bord en dat vind ik sympathiek, ook omdat ze het niet stiekem doen. Nou ja, dat soort weetjes dus.
In de straat hier om de hoek werd gisterochtend feestverlichting aangebracht. Voor de laatste fase van het jaar, vooral de decembermaand. Er kwam een draad boven de straat en daaraan werd de feestverlichting opgehangen, grote sterren en pakjes met een strik eromheen.
Ineens ging het er vaak over: de Boze Witte Man. Weet niet meer wat de aanleiding was. Ja, de Boze Witte Man zelf, maar iemand moet erover begonnen zijn. Al een tijdje zegt niemand het meer, terwijl ze er wel nog zijn, Boze Witte Mannen, ja nou. Maar misschien is de aanduiding discriminerend of demoniserend. Er zijn trouwens ook Boze Witte Vrouwen, maar die worden nooit zo genoemd. Als er een Boze Witte Vrouw binnen mijn gezichtsveld komt, kijk ik om me heen of er een uitweg is, bij Boze Witte Mannen ook wel, maar iets minder.
