De beleving van vrije tijd en tijdsdruk van mannen en vrouwen, ja, moet lang geleden zijn dat dat werd onderzocht. Maar het is dus gebeurd, uiteraard door het Sociaal en Cultureel Planbureau.
Straatinterviews probeer ik te mijden. Je wordt er altijd door overvallen. Niet dat het dagelijkse kost voor me is, maar toch. Je loopt in gedachten, of juist niet in gedachten (is misschien nog erger) over de markt en ineens duwt een man of een vrouw een microfoon voor je mond: `Het referendum van 6 april, wat zegt u dan?’ Dat is er immers ook aan de hand: de confrontatie met een vraag of een kwestie voltrekt zich zonder inleiding. Hup, je moet meteen aan de bak. En we zeggen dan niet: `Sodemieter heel gauw op met uw microfoon!’ Daarvoor ze we te zeer geschrokken.
Soms logeren er hier mensen die al heel lang niet in Nederland zijn geweest. Ze zien kranten op tafel liggen en dan kan het verhelderend zijn iets te moeten uitleggen. Momenteel zijn er geen logés, maar toch denk aan wat ik zou moeten uitleggen als ik in een krant zie staan `Heel Holland Bakt: Nelleke van der Krogt wil best’.
Er zijn mensen die een hekel hebben aan januari, wat ik snap, maar ik heb het meer met maart. Over een paar weken wordt het lente, in theorie, maar dat is inderdaad pas over een paar weken. Ik kan niet tegen weerspreuken. De ergste is wat mij betreft: `Maart roert zijn staart.’ Kom op, dénk het, maar zég het niet. Van regen in maart heb ik meer last dan in andere maanden van het jaar. Zo, nu genoeg over het weer gezeurd.
`Allemaal nieuwigheid.’ Dat zeggen we vaak als een pas gekocht apparaat niet doet wat we ervan verwachten. Het doet wel iets, maar dat verontrust of verrast ons. Van het vorige apparaat waarvoor dit nieuwe in de plaats is gekomen, zijn we dat niet gewend. Met dat oude apparaat konden we lezen en schrijven, het was als het ware met ons vergroeid. Waarom het weg moest? Ja, het werd dus oud, voldeed niet helemaal meer aan de eisen van deze tijd.
Voelen we ons veiliger? In Nederland dus? Dat is onderzocht. Als zoiets onderzocht moet worden, kan het antwoord niet eenduidig zijn. Dat is het ook niet, geloof ik, maar toch zegt het Centraal Bureau voor de Statistiek dat het beter gaat.
Voelen we ons veiliger? In Nederland dus? Dat is onderzocht. Als zoiets onderzocht moet worden, kan het antwoord niet eenduidig zijn. Dat is het ook niet, geloof ik, maar toch zegt het Centraal Bureau voor de Statistiek dat het beter gaat.
Altijd voel ik enige treurnis als ik in een artikel lees dat de papieren brief steeds meer het onderspit delft. Maar met de pakketjes gaat het goed! Daarmee is PostNL érg blij. Natuurlijk ook de mensen die graag pakjes ontvangen. Wat ik dan weer zo vreemd is dat er zich weer van alles voordoet dat de pret bederft, zoals dat de winkeliers die vergeefs bezorgde pakjes behandelen, daar steeds minder geld voor krijgen. Zij moeten de boel opslaan en in contact treden met de klant die het pakje komt halen. Kost ruimte, tijd en energie.
Soms voel ik me al om iets kleins Een Man Van De Wereld. Misschien is dat goed. Zoets moet je niet al te pretentieus aanpakken. Bijvoorbeeld al vroeg op de dag in een café aan de leestafel zitten. Als je uit het raam kijkt zie je de stad langzaam tot leven komen en jij zit hier met verse kranten tussen het wereldnieuws.
Is het vandaag nu een extra dag of niet? Misschien is het alleen maar een kwestie van hoe je zoiets beleeft. Je kunt ook zeggen dat het gewoon maandag is, maar ja, ik probeer nu eenmaal niets gewoon te vinden en wil er iets van maken. Net zoals dat extra uur dat je cadeau krijgt wanneer het zomer- of wintertijd wordt – weet wéér even niet hoe het zit, maar op een van die momenten krijg je een uur extra. En het is nogal wat: een uur. We staan daar, geloof ik, nauwelijks bij stil. In een uur kun je echter véél doen.
