Laatste tijd lees ik veel over de welvaart van pannenkoekenhuizen. Veelzeggend dat ze vaker huizen heten dan restaurants. Wijst op een zekere vorm van knusheid, denk ik. Banken zijn tevreden over de huizen, want met pannenkoeken wordt op een makkelijke manier veel geld verdiend. Komt door de snelheid waarmee een en ander kan gebeuren, een pannenkoek is snel klaar.
Een ideetje dat even omhoog werd gegooid en daarna meegenomen door de zomerwind. Dat was het, dacht ik, het plan Prinsjesdag `leuker’ te maken. Maar het is serieus! Achter de schermen wordt er hard aan gewerkt!
Er zijn van die nieuwsberichten die je liever niet gehoord of gelezen zou hebben. Niet omdat ze erg zijn, nee, want daarvoor mag je je ogen niet sluiten, maar omdat ze blijven hangen zonder dat je er iets mee kunt. Gisteren waren het er drie.
Niet altijd, maar soms is het lastig als je aan iemand die in de supermarkt werkt, niet in het Nederlands om informatie kunt vragen. Gisteren had ik iets nodig, wat ik bijna nooit nodig heb: wasknijpers. Ik vroeg aan de man die een vak aan het vullen was, waar ik die kon vinden. “In English please.”
Wist ik weer niet: gisteren begon de meteorologische herfst. En de astronomische herfst op 22 september. Ik dacht altijd dat het op 21 september was, maar of het nu de meteorologische of astronomische is: voor mij geldt al levenslang dat als de R in de maand komt, de herfst begint, misschien heel langzaam, maar toch, de R die zo hard te horen is in leveRtraan en in veRval. Ook de laatste letter van zomeR en volgens mij is dat niet toevallig.
Op een rommelmarkt in Noord-Frankrijk kocht ik een eierstandaard zoals je die in sommige, meestal oude cafés ziet, op de bar. Hoort in een café, vind ik. Net als een pan waarin hartige gehaktballen goedmoedig in de jus liggen te pruttelen.
Als er in dit land buiten de gewone orde om iets essentieels geregeld moet worden, gaat dat meestal via een commissie en het duurt altijd lang voordat die er is. Uiteraard komt er dan ook een commissie die toezicht houdt op die commissie. Nooit gedacht dat ik binnen een paar weken twee keer over prinses Laurentien zou schrijven, maar nu ze zich heeft teruggetrokken als voorzitter hersteloperatie Toeslagenaffaire, moet het weer even. Nou ja, ze is meer de aanleiding.
Het was me ontgaan dat het schoolzwemmen was afgeschaft. Is al veertig jaar geleden gebeurd. De Tweede Kamer wil dat het terugkeert. We konden er gisteren in deze krant over lezen. In lichte paniek citeer ik het begin van het stuk: “In het ondiepe deel van het instructiebad van De Grote Koppel in Arnhem moeten twee jongetjes gekleurde ringen van de bodem pakken. Eén jongetje staart naar het water. Af en toe maakt hij aanstalten om te gaan duiken, maar stopt dan weer.”
Wanneer ik mijn straat in fiets, moet ik uitwijken voor een ander fietser, een jonge vrouw die nogal stamelend aan het verkeer deelneemt. Geeft verder niet, veel gebeurt niet expres. Ze verontschuldigt zich bovendien, in het Engels met een zwaar Spaans accent. Op de stoep staat een man, ook voorin de twintig, die liefdevol naar haar kijkt, bijna teder. Hij zegt: “Ze fietst vandaag voor het eerst.”
Het bestaan van de `zwaaisteen’ was mij onbekend en dat het gisteren Nationale Zwaaidag was, wist ik ook niet totdat ik er in deze krant over las. Telkens neem ik me voor dit soort dagen in mijn agenda te noteren, Nationale Complimentendag, de Dag van het Brood, Secretaressedag, enzovoort. Niet dat ik er veel mee kan, maar dan wéét ik het tenminste.
