Er zijn situaties waarin het gebruik van voor- én achternaam iets intimiderends kan hebben. Voorbeeld: een receptie waarin je niet zo veel zin hebt, maar je moet er nu eenmaal zijn. Je kent weinig mensen, staat op het punt de frisse buitenlucht op te zoeken en daar komt dan ineens een vage kennis van vroeger op je af, met vastberaden tred. Je herinnert je niet veel van hem, behalve dat hij nóóit ontevreden over zichzelf was, een eigenschap die je behoorlijk benauwend vindt.
Is een bewindspersoon die zich identificeert als vrouw, verplicht vandaag een hoedje op te zetten? Of hoed? Tegen sommige hoeden moet je geen hoedje zeggen, want daarvoor heeft het object een te heftig volume. Ik weet het natuurlijk niet, maar ik zie mevrouw Keijzer straks met een grote hoed. Ze heeft een hoedenhoofd, sterker nog: een complete hoedenuitstraling. Kan niet gezegd worden van mevrouw Agema. Ik zie haar meer met een klein dingetje, met een veertje of veren.
Voor een populaire winkelstraat op zaterdagmiddag moet je extreem gemotiveerd zijn. Was ik niet, maar moest er toch zijn, op het laatste moment een cadeau kopen voor iemand van wie ik de verjaardag vergeten was, wat me vaak gebeurt met verjaardagen. Ergens moet ik een verjaardagskalender hebben, maar geen idee waar. Zelf hecht ik nauwelijks aan mijn verjaardag, dat zal er mee te maken hebben. Niet omdat ik ouder word, als kind had ik het ook al: ik houd niet van middelpuntigheid. Ook niet van gesprekjes over die verjaardag: “En? Jaartje ouder, hè, hoe voel je je?”
Aan voetballers die geïnterviewd worden, merk je meteen wie mediatraining hebben gevolgd. Zijn een paar elementaire dingen: niet al tijdens de vraag laten zien dat je al weet wat je gaat antwoorden, de tijd nemen, vaak `kansen creëren’ en `relevant’ zeggen en als de vraag je niet bevalt, een antwoord geven dat weinig met die vraag te maken heeft, terwijl het net lijkt alsof dat wel zo is. `Open kijken’ is ook belangrijk.
Nu de zomer het min of meer heeft opgegeven, schiet me van alles te binnen waartoe ik de afgelopen maanden niet kwam. Of maanden, de zomer was veel te kort om over máánden te spreken.
Slim concept: Franse zakenman koopt bij verzendbedrijven pakjes op die om wat voor reden dan ook niet bezorgd konden worden en werden teruggestuurd. Zijn er nogal wat. Alleen al in Europa worden er per maand 150 ton van dat soort pakketjes vernietigd. Niet allemaal dus. Die zakenman verpakt ze opnieuw en verkoopt ze aan mensen die dus niet weten wat ze kopen, maar dat vinden ze spannend. Een beleving!
Toen ik hoorde over wat er gaat gebeuren bij de Duitse grenzen, besefte ik dat het lang geleden is dat ik erg ver weg ben geweest. Ik bedoel naar landen waar je bij de grens je paspoort moest laten zien, ik bleef binnen Europa. Natuurlijk had ik wel altijd mijn paspoort bij me, want je hebt zo’n document niet zomaar. Bovendien reken ik altijd op omstandigheden waarin je moet kunnen aantonen dat je bent wie je zeg te zijn.
Al een tijdje ligt mijn nieuwe agenda op mijn bureau. Die loopt van afgelopen juli tot december volgend jaar, volgens mij een agenda voor mensen die hechten aan overzicht. Ik vond het echter te vroeg om die al in juli in gebruik te nemen. Ik had bovendien mijn oude agenda nog. Die begon vorig jaar juli en mag nog een maandje of vier met me meedoen. Hoe lang agenda’s voor anderhalf jaar al bestaan, geen idee. Is ook overdreven, maar toch makkelijk.
Nog nooit is er aan het begin van het nieuwe televisieseizoen zo intens geschreven en van gedachten gewisseld over talkshows als nu. Praten over praatprogramma’s heeft iets landerigs. Het hoort wel bij onze televisiecultuur. Die is erg op zichzelf gericht. Ik keek deze week even, ik weet niet eens meer naar wie (ieder praatprogramma is immers een naam) en toen ging het enorm over een programma dat de volgende dag werd uitgezonden, een aantrekkelijk programma daar niet van, maar laat het alsjeblieft zijn werk doen als het tot ons komt.
Altijd lastig, nou ja, lastig is een te groot woord, altijd een béétje lastig als je tussen 08.00 uur en 12.00 uur een telefoontje van het ziekenhuis krijgt. Onderzoekje gehad (niets ernstigs), specialist belt om over uitslag te praten. Vier uur lang moet je je mobiel in de gaten houden, behalve natuurlijk als hij meteen na 08.00 uur belt, maar dat is meestal niet zo. Kan ook best na 12.00 uur zijn, in een ziekenhuis kan zich ineens een onverwachte gang van zaken voordoen, waardoor een telefoontje naar patiënt Verbogt niet meteen prioriteit numero uno heeft.
