Er zijn mensen die een hekel hebben aan januari, wat ik snap, maar ik heb het meer met maart. Over een paar weken wordt het lente, in theorie, maar dat is inderdaad pas over een paar weken. Ik kan niet tegen weerspreuken. De ergste is wat mij betreft: `Maart roert zijn staart.’ Kom op, dénk het, maar zég het niet. Van regen in maart heb ik meer last dan in andere maanden van het jaar. Zo, nu genoeg over het weer gezeurd.
`Allemaal nieuwigheid.’ Dat zeggen we vaak als een pas gekocht apparaat niet doet wat we ervan verwachten. Het doet wel iets, maar dat verontrust of verrast ons. Van het vorige apparaat waarvoor dit nieuwe in de plaats is gekomen, zijn we dat niet gewend. Met dat oude apparaat konden we lezen en schrijven, het was als het ware met ons vergroeid. Waarom het weg moest? Ja, het werd dus oud, voldeed niet helemaal meer aan de eisen van deze tijd.
Voelen we ons veiliger? In Nederland dus? Dat is onderzocht. Als zoiets onderzocht moet worden, kan het antwoord niet eenduidig zijn. Dat is het ook niet, geloof ik, maar toch zegt het Centraal Bureau voor de Statistiek dat het beter gaat.
Voelen we ons veiliger? In Nederland dus? Dat is onderzocht. Als zoiets onderzocht moet worden, kan het antwoord niet eenduidig zijn. Dat is het ook niet, geloof ik, maar toch zegt het Centraal Bureau voor de Statistiek dat het beter gaat.
Altijd voel ik enige treurnis als ik in een artikel lees dat de papieren brief steeds meer het onderspit delft. Maar met de pakketjes gaat het goed! Daarmee is PostNL érg blij. Natuurlijk ook de mensen die graag pakjes ontvangen. Wat ik dan weer zo vreemd is dat er zich weer van alles voordoet dat de pret bederft, zoals dat de winkeliers die vergeefs bezorgde pakjes behandelen, daar steeds minder geld voor krijgen. Zij moeten de boel opslaan en in contact treden met de klant die het pakje komt halen. Kost ruimte, tijd en energie.
Soms voel ik me al om iets kleins Een Man Van De Wereld. Misschien is dat goed. Zoets moet je niet al te pretentieus aanpakken. Bijvoorbeeld al vroeg op de dag in een café aan de leestafel zitten. Als je uit het raam kijkt zie je de stad langzaam tot leven komen en jij zit hier met verse kranten tussen het wereldnieuws.
Is het vandaag nu een extra dag of niet? Misschien is het alleen maar een kwestie van hoe je zoiets beleeft. Je kunt ook zeggen dat het gewoon maandag is, maar ja, ik probeer nu eenmaal niets gewoon te vinden en wil er iets van maken. Net zoals dat extra uur dat je cadeau krijgt wanneer het zomer- of wintertijd wordt – weet wéér even niet hoe het zit, maar op een van die momenten krijg je een uur extra. En het is nogal wat: een uur. We staan daar, geloof ik, nauwelijks bij stil. In een uur kun je echter véél doen.
Waar ik helaas niet sterk in ben, is ergens een slaatje uit slaan. Om me heen zie ik mensen die dat wel kunnen. Ze hoeven maar een slaatje te zien en ze slaan het eruit. Vaak is een vermoeden van een slaatje al voldoende. Ze doen ook alsof zo’n slaatje de normaalste zaak van de wereld is. Soms heb zelfs de indruk dat ze mij maar matig aan het leven vinden deelnemen, omdat ik zo belabberd met slaatjes omga. Punt is dat ik er nooit bij stilsta. Ik zie het niet. Heel veel zie ik wel, maar slaatjes niet.
De afgelopen dagen probeerde ik ze voor me te zien, miljoenen repen Snickers. Allemaal terug naar de Marsfabrieken in Veghel. Uit 55 landen. Voor mijn geestesoog (bedrijvig orgaan) ontstaat een hoge berg. Hoe krijg je die boel weg? Lang geleden trouwens dat ik zoiets gegeten heb. Als ik het weer doe, denk ik dan automatisch aan een stukje plastic dat erin kan zitten? We weten dat ze daarom terug moeten.
Woedend of huilend autorijden is riskant. Gevaarlijker dan zitten bellen achter het bestuur, als ik het goed begrijp. Is onderzocht. Ik ken niemand die een auto heeft waarin dat onderzoek heeft plaatsgevonden, maar ik geloof het, ook al blijf ik het raar vinden dat het zo altijd gaat met onderzoeken: ik weet nóóit van iets.
