Toen ik donderdagnacht de televisie aanzette voor Nederland-Tunesië dacht natuurlijk terug aan andere sportgebeurtenissen die ik in de nacht meemaakte, de laatste jaren is het soms tennis, maar in de jaren zestig en vroege zeventig waren dat wedstrijden van bokser Muhammad Ali.... lees meer
Jano van Gool
In de Pers
Recent
Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd
Ropa!
Wie haastig vertrekt, vergeet meestal iets. En van wat dat is, krijg je vaak last. In mijn geval is het schuldgevoel. Vandaag dus. Gisteren was dat nergens te bekennen en morgen zal dat ook wel niet zo zijn. Maar dadelijk zit ik in de mooie haven van het Franse Granville achter een bord oesters en een glas Chablis en ineens schiet het door me heen: Ropa! Het kwam natuurlijk al eerder vaag in me op, maar als ik straks in de zon licht zit te lunchen, slaat het besef me vól in het gezicht. Als ik op een verkiezingsdag niet in mijn woonplaats ben, stemt mijn bevriende buurman namens mij. Ik had nu ook alles klaarliggen en de avond voordat ik wegging sprak ik mijn buurman ook even en zoals altijd hadden we het over van álles, maar niet over Ropa en niet over vandaag. Terwijl ik mijn eerste oester hapklaar maak, zie ik mezelf naar het stemlokaal lopen, fier als een democraat die weet wat hem te doen staat. Ik heb het document bij me dat aantoont dat ik ben wie ik ben, want daar zal in het stemlokaal naar gevraagd worden. Dat document brandt in mijn achterzak en ik denk aan het vastberaden Dik Trom-gezicht van Hans van Baalen. Ik zou niet op hem stemmen, maar hij staat voor mij wel voor het Ropa waarvoor vandaag gekozen moet worden. De heer Van Baalen kijkt me verwijtend aan en dat verwijt snap ik door en door. Ik kan dadelijk wel door Granville gaan lopen als een man die precies weet wat hij wil, maar ja, dat doen de meeste Franse van nature, en niet zo’n beetje ook. Niks fiere democraat! Enórm eigen schuld!
Columns
-
-
Omdat het zulk lekker weer is, gingen vrienden van me fietsen in het grensgebied tussen Groningen en Drenthe. Ze stuurden me een ansichtkaart.
Ik ben een groot voorstander van het sturen van ansichtkaarten, gewoon zomaar, met een kleine waarneming, een grote mag ook, maar e... lees meer -
Natuurlijk zat ik gisterochtend tegen achten met gespitste oren bij de radio. Openbaar vervoer staakte (`ging plat’ zoals het dan zo robuust heet) en altijd is er een gesprekje met reizigers die van niets weten en op het station verbaasd om zich heen kijken. Hun antwoorden op de... lees meer
-
Buitenspelen was volgens mij niet altijd één woord. Dat het nu wel zo is, zegt veel over het belang van deze vrolijke activiteit. Niet alleen vrolijk, ook nuttig. Buiten kan soms meer te beleven zijn dan binnen, er is in ieder geval meer te zien.
-
Op de werkvloer hier ben ik de enige werknemer. En ook werkgever. Loopt luchtig door elkaar heen, wat voor- en nadelen heeft.
In een radioprogramma hoorde ik een gesprek over wat je naar je werk aan moet als het zo warm is. Meningen erover zijn verdeeld, zoals het vaak gaat... lees meer -
Soms had iets belangrijk kunnen zijn, terwijl het dat niet werd. Valt in veel gevallen ook niet meer terug te draaien. Zo was ik graag een muzikaal kind geweest. En niet zo’n beetje muzikaal ook, zeg maar een toptalent.
Dat was er allerminst aan de hand. Ik blies een zwak p... lees meer -
Erg is het als je er ook nog over moet praten. Over het weer, bedoel ik, over de warme warmte. Vooral als je je moet verontschuldigen. Gisterochtend kom ik terug van de sportschool, lekker bezweet, om het zo maar eens te zeggen.
‘Je lijkt wel niet goed bij je hoofd!’ zegt e... lees meer -
Tijd van intense bedrijvigheid is het, in de grote en kleine wereld, nare bedrijvigheid, maar gelukkig ook aangename, in ieder geval redelijk aangename.
Sportieve bedrijvigheid bijvoorbeeld en belangstellende bedrijvigheid voor die sportieve bedrijvigheid, vroegzomerse bedr... lees meer -
Vaak betreur ik het dat ik niets van wiskunde begrijp. Dat begrip is me ook niet aan te leren. Er is hier sprake van een onoverbrugbare afstand, een diep, gapend gat.
Tijdens de laatste jaren van mijn schooltijd werd het vak gegeven door een sympathieke leraar die mijn onve... lees meer -
Wat ontzettend jammer dat Wim T. Schippers is overleden. Nederland kan niet meer rekenen op zijn hoogst amusante ontregeling die bovendien ook nog tot luchtig nadenken stemde.
Jammer maar helaas, moet je dan natuurlijk zeggen, een uitdrukking die hij niet zelf bedacht, maar... lees meer -
Een woord dat een beetje verstoft in een glazen kastje tentoongesteld ligt, is `goedmoedig’. Of goedmoedigheid. Je hoort het nog maar zelden. Misschien heeft het ook wel iets tuttigs, terwijl ik dat zelf helemaal niet vind.
Nog nooit kwam in gesprekken zo vaak aan de orde d... lees meer -
Zaterdag zag ik aan een huis nog steeds de vlag die donderdag al was opgehangen, met een rugzak eraan. Is het nog steeds zo dat het officieel niet mag, een vlag na zonsondergang? Maakt niet uit, daar in huis was de opluchting over de succesvol voltooide schooltijd zo groot dat d... lees meer
-
Eerder deze week las ik in deze krant een stuk waarboven stond: Buitenspelen maakt vrolijk, maar wie doet het nog?
-
In mijn directe omgeving is van manosfeer geen sprake. Misschien moet ik zeggen dat die er nog niet in is doorgedrongen. Niet dat we allemaal van die deugneuzen zijn, nee zeg, maar mannen doen niet raar over vrouwen en andersom ook niet. Of ik moet uitleggen wat ik met `raar’ be... lees meer
-
Mij gebeurt het vaak: de herinnering is er al, maar ik kan hem nog niet vinden. Bijna altijd een áángename herinnering. Ik weet dat die in de buurt is, maar waar? En ik weet ook dat er cadeaupapier omheen zit en dat ik hem voorzichtig moet uitpakken. Als ik het te ongeduldig doe... lees meer