Jano van Gool

In de Pers

Thomas Verbogt voegt met deze ontroerende roman een kunststukje toe aan zijn rijke oeuvre - Thomas Verbogt heeft met zijn ontroerende nieuwe roman Foto’s van zonnige dagen een prachtig kunststukje toege... - Vivian de Gier in: Het Parool lees meer
Montere Weemoed II, met Thomas Verbogt & Beatrice van der Poel - Gezien op 2 maart 2022, OBA Theaterzaal, Amsterdam  ... - Kester Freriks in: Theaterkrant lees meer
The Tree of Life. Soeben ausgelesen: Thomas Verbogt – „Wenn der Winter vorbei ist“ (2020) - Keine 100 Seiten und auch keine 50 Seiten, nein genau eine einzige Seite brauchte es.... - David Wonschewski in:  lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

Ropa!

Wie haastig vertrekt, vergeet meestal iets. En van wat dat is, krijg je vaak last. In mijn geval is het schuldgevoel. Vandaag dus. Gisteren was dat nergens te bekennen en morgen zal dat ook wel niet zo zijn. Maar dadelijk zit ik in de mooie haven van het Franse Granville achter een bord oesters en een glas Chablis en ineens schiet het door me heen: Ropa! Het kwam natuurlijk al eerder vaag in me op, maar als ik straks in de zon licht zit te lunchen, slaat het besef me vól in het gezicht. Als ik op een verkiezingsdag niet in mijn woonplaats ben, stemt mijn bevriende buurman namens mij. Ik had nu ook alles klaarliggen en de avond voordat ik wegging sprak ik mijn buurman ook even en zoals altijd hadden we het over van álles, maar niet over Ropa en niet over vandaag. Terwijl ik mijn eerste oester hapklaar maak, zie ik mezelf naar het stemlokaal lopen, fier als een democraat die weet wat hem te doen staat. Ik heb het document bij me dat aantoont dat ik ben wie ik ben, want daar zal in het stemlokaal naar gevraagd worden. Dat document brandt in mijn achterzak en ik denk aan het vastberaden Dik Trom-gezicht van Hans van Baalen. Ik zou niet op hem stemmen, maar hij staat voor mij wel voor het Ropa waarvoor vandaag gekozen moet worden. De heer Van Baalen kijkt me verwijtend aan en dat verwijt snap ik door en door. Ik kan dadelijk wel door Granville gaan lopen als een man die  precies weet wat hij wil, maar ja, dat doen de meeste Franse van nature, en niet zo’n beetje ook. Niks fiere democraat! Enórm eigen schuld!

Columns

  • Steeds minder verstand heb ik van wat gezond is voor kinderen. Gisteren las ik in deze krant dat psycholoog Sarah Blom kinderen liever niet naar het Sinterklaasjournaal laat kijken: té spannend.
    Ik kan daar niet over oordelen. De kinderen die ik ken, vinden het inderdaad sp... lees meer

  • Binnen de VVD heb je prominenten, zoals Johan Remkes, prominenter kan bijna niet, en schnabbelaar Loek Hermans. Ook prominenten die iets minder, maar toch ook prominent zijn, en die worden VVD’ers van statuur genoemd. Onder meer Hans Hoogervorst en Anouschka van Miltenburg. Miss... lees meer

  • Vorige week woensdag overleed de befaamde dirigent Herbert Blomstedt, 99 jaar oud geworden. Hij werd zo oud door onder meer geen koffie of alcohol te drinken, niet te roken, vegetarisch te eten en zo vaak mogelijk de trap te nemen in plaats van de lift. Bij zulke informatie knik... lees meer

  • Nederland fietsland. Dat weten we enorm en het staat ook in informatie voor toeristen uit buitenlanden, maar niet dat ze voortdurend gealarmeerd over straat moeten lopen. 
    We worden ook een steeds intenser fietsland, wat voor- en nadelen heeft. Nadeel is bijvoorbeeld wannee... lees meer

  • Het is bekend dat we snel iets een probleem vinden. Dan gaan we een beetje hangerig praten en raar bezorgd kijken. Als iemand suggereert dat het misschien niet echt een probleem is, zeggen we ‘Ja, máár…’ en daar komt dan een heleboel achteraan, want het probleem zeurt om ruimte.... lees meer

  • Graag observeer ik, uiteraard ongezien, reizende echtparen. Reizende stellen, moet ik zeggen. Je krijgt dan weer inzichten in levens en over die inzichten kun je even nadenken. Daardoor kom je automatisch terecht in gedachten over onze samenleving en dat is nuttig, want iedere d... lees meer

  • Altijd voel ik lichte wrevel als ik het woord ‘net’ hoor. Of erger nog: netjes. Een nette mevrouw. Een net jongetje. Netjes zitten.
    Als het woord mijn pad kruist, denk ik altijd aan mijn kindertijd, toen je heel veel netjes moest doen, netjes eten, netjes praten, nette kler... lees meer

  • Maandag las ik in deze krant over de snor. Maik de Boer, stylist, zegt: ‘De snor is een manier om jezelf meer stijl te geven en je in de kijker te spelen.’
    Vraag die dan meteen in me opkomt is: ‘Wil ik me in de kijker spelen?’ Vraag erna: ‘Wanneer deed ik dat voor het laats... lees meer

  • Om een station binnen te komen moet je door een poortje. Dat gaat open als je je kaartje voor een scanner houdt. Zelfde gang van zaken als je eruit wil.
    Wanneer ik in grote haast door het geopende poortje loop, dus erg snel, gebeurt het vaak dat iemand achter me door dezelf... lees meer

  • Perron station Den Bosch, zaterdag: man en een vrouw, dertigers, met tussen hen in een meisje van een jaar of vijf, verkleed als heks, in het zwart, ook een grote zwarte punthoed, op haar gezicht zwarte vlekken, ook een op het puntje van haar neus. Ze heeft iets te grote, gloedn... lees meer

  • Wanneer het begon, weet ik niet meer, ergens ver weg in de vorige eeuw, maar ineens was die er: koopzondag. Vond het een érg lelijk woord. Veel mensen waren blij dat die er was gekomen, niet omdat het makkelijk was, maar om van de zondag wat te maken, tot dan toe een dag vol gee... lees meer

  • Had hier ook kunnen gebeuren, maar het was een Ierland: een spotje waarin grootouders gemaand werden eerst hun kleinkinderen om toestemming te vragen voordat ze hen gingen knuffelen. De slotwoorden van het overheidsfilmpje zijn: ‘Niet iedereen wil een knuffel, zelfs niet van men... lees meer

  • Derde dag van de wintertijd is begonnen. Nog even en we staan er niet meer bij stil, maar nu nog wel een beetje. Ik hoor mensen vaak zeggen: ‘Het is eigenlijk…’ en dan noemen ze het tijdstip van nu vóór de wintertijd. Vrij nutteloze informatie, maar ja, van gedachten over tijd r... lees meer

  • Wanneer ik op zaterdag, niet al te laat in de ochtend alsjeblieft, over de markt loop, heb ik het geruststellende gevoel dat mijn drukke woonplaats een dorp is geworden. Misschien is dat de voornaamste reden dat ik er heen ga. Er zijn makkelijkere manieren om levensmiddelen te v... lees meer

  • Woord waarvan ik onrustig word: klus. Of kleiner: klusje. Uiteraard is het niet het woord, maar wat het woord betekent of oproept. Woord dat ook te nonchalant gebruikt wordt. 
    Een nieuwe regeringsleider wordt gevraagd wat de plannen voor het land zijn. Antwoord is meestal v... lees meer

Pagina's