Nederland fietsland. Dat weten we enorm en het staat ook in informatie voor toeristen uit buitenlanden, maar niet dat ze voortdurend gealarmeerd over straat moeten lopen.
We worden ook een steeds intenser fietsland, wat voor- en nadelen heeft. Nadeel is bijvoorbeeld wannee... lees meer
Jano van Gool
In de Pers
Recent
Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd
Rolletjes
Op de fiets steek ik fluitend een drukke weg over, vroeg in de ochtend. Een tintelende herfstdag. Op sommige dagen heb je het gevoel dat je meteen al goed bezig bent, dat je er prima voor zorgt dat alles in orde is. Terwijl ik die straat kruis, houden me ineens twee onverwachte vragen bezig. De eerste is waarom ik plotseling méér mijn best moet doen om fietsend vooruit te komen. Het is alsof ik door iets word tegengehouden. De tweede vraag gaat over een dof plofje. Dat hoor ik en ik kijk nieuwsgierig om: mijn tas heeft zich van mijn bagagedrager bevrijd en is op straat beland. Daarin zit mijn laptop. Die tas moet dus snel van de weg. Dat regel ik en terwijl ik dat doe, is ook de tweede vraag beantwoord. Mijn snelbinder heeft losgelaten, om het zo maar eens te zeggen. Die heeft zich in het achterwiel gedraaid. Als ik buk om dat nog meer vast te stellen, floept mijn zonnebril uit mijn borstzakje en dartelt monter over de stoep waar ik inmiddels gearriveerd ben. Ik probeer hem te pakken, terwijl ik ook de fiets wil blijven vasthouden. Lukt. Helder: slappe snelbinder is de oorzaak van dit schrale oponthoud. Ontmoedigende typering: slappe snelbinder. Ik geloof dat er ook mensen zijn die ik zo kan noemen. Als zij gaan spreken hoor ik ook doffe plofjes. Ik pruts de snelbinder los uit mijn wiel en mijmer over de uitdrukking `alles loopt op rolletjes’. Dat dacht ik sterk toen ik mij woning verliet, maar zoiets mag je nóóit zelf denken. Hooguit mag een ander dat over je vaststellen. Maar altijd láter op de dag.
Columns
-
-
Het is bekend dat we snel iets een probleem vinden. Dan gaan we een beetje hangerig praten en raar bezorgd kijken. Als iemand suggereert dat het misschien niet echt een probleem is, zeggen we ‘Ja, máár…’ en daar komt dan een heleboel achteraan, want het probleem zeurt om ruimte.... lees meer
-
Graag observeer ik, uiteraard ongezien, reizende echtparen. Reizende stellen, moet ik zeggen. Je krijgt dan weer inzichten in levens en over die inzichten kun je even nadenken. Daardoor kom je automatisch terecht in gedachten over onze samenleving en dat is nuttig, want iedere d... lees meer
-
Altijd voel ik lichte wrevel als ik het woord ‘net’ hoor. Of erger nog: netjes. Een nette mevrouw. Een net jongetje. Netjes zitten.
Als het woord mijn pad kruist, denk ik altijd aan mijn kindertijd, toen je heel veel netjes moest doen, netjes eten, netjes praten, nette kler... lees meer -
Maandag las ik in deze krant over de snor. Maik de Boer, stylist, zegt: ‘De snor is een manier om jezelf meer stijl te geven en je in de kijker te spelen.’
Vraag die dan meteen in me opkomt is: ‘Wil ik me in de kijker spelen?’ Vraag erna: ‘Wanneer deed ik dat voor het laats... lees meer -
Om een station binnen te komen moet je door een poortje. Dat gaat open als je je kaartje voor een scanner houdt. Zelfde gang van zaken als je eruit wil.
Wanneer ik in grote haast door het geopende poortje loop, dus erg snel, gebeurt het vaak dat iemand achter me door dezelf... lees meer -
Perron station Den Bosch, zaterdag: man en een vrouw, dertigers, met tussen hen in een meisje van een jaar of vijf, verkleed als heks, in het zwart, ook een grote zwarte punthoed, op haar gezicht zwarte vlekken, ook een op het puntje van haar neus. Ze heeft iets te grote, gloedn... lees meer
-
Wanneer het begon, weet ik niet meer, ergens ver weg in de vorige eeuw, maar ineens was die er: koopzondag. Vond het een érg lelijk woord. Veel mensen waren blij dat die er was gekomen, niet omdat het makkelijk was, maar om van de zondag wat te maken, tot dan toe een dag vol gee... lees meer
-
Had hier ook kunnen gebeuren, maar het was een Ierland: een spotje waarin grootouders gemaand werden eerst hun kleinkinderen om toestemming te vragen voordat ze hen gingen knuffelen. De slotwoorden van het overheidsfilmpje zijn: ‘Niet iedereen wil een knuffel, zelfs niet van men... lees meer
-
Derde dag van de wintertijd is begonnen. Nog even en we staan er niet meer bij stil, maar nu nog wel een beetje. Ik hoor mensen vaak zeggen: ‘Het is eigenlijk…’ en dan noemen ze het tijdstip van nu vóór de wintertijd. Vrij nutteloze informatie, maar ja, van gedachten over tijd r... lees meer
-
Wanneer ik op zaterdag, niet al te laat in de ochtend alsjeblieft, over de markt loop, heb ik het geruststellende gevoel dat mijn drukke woonplaats een dorp is geworden. Misschien is dat de voornaamste reden dat ik er heen ga. Er zijn makkelijkere manieren om levensmiddelen te v... lees meer
-
Woord waarvan ik onrustig word: klus. Of kleiner: klusje. Uiteraard is het niet het woord, maar wat het woord betekent of oproept. Woord dat ook te nonchalant gebruikt wordt.
Een nieuwe regeringsleider wordt gevraagd wat de plannen voor het land zijn. Antwoord is meestal v... lees meer -
Gistermorgen keek ik even naar Goedemorgen Nederland dat ‘een fris ochtendprogramma’ wordt genoemd, waarschijnlijk omdat er vaker in gelachen wordt dan in andere actualiteitenprogramma’s. Daar is niets op tegen: aan het begin van de dag lekker lachen kan de energie voeden die no... lees meer
-
Als kind vond ik nieuwe schoenen lastig. Behalve dat ze nog lekker moesten gaan zitten (‘inlopen’ noemde de man in de winkel dat), was het vervelend dat ze er zo nieuw uitzagen. Je voelde je meteen een stuk braver dan je was, een veel te net jongetje. Je hoorde die eerste dagen... lees meer
-
Met een klein beetje vlees in een klein zakje verlaat ik de slagerij en dan springt op straat een niet al te grote hond fel blaffend tegen me op. Ik heb geen verstand van honden, maar zie wel wat mij aantrekkelijk maakt.