De belangrijkste en moeilijkste vraag die we ons kunnen stellen is hoe te leven. Die vraag is niet te beantwoorden, anders zou de wereld er anders uitzien. Maar je kunt wel in de buurt komen van een antwoord dat niet bestaat.
Jano van Gool
In de Pers
Recent
Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd
Leeftijd
Mooi hoor, de ophef die er altijd ontstaat als The Rolling Stones naar Nederland komen. Nu ook weer, Journaal, De Wereld Draait door, alle kranten. Is al vijftig jaar zo en de laatste twintig jaar gaat het dan ook altijd over hun leeftijd en het geld dat ze verdienen. En ook wordt al twintig jaar gezegd dat het nu toch echt wel de laatste keer is dat ze hier zijn. Zelf dacht ik dat ook toen ik er begin juli 1998 heen ging, samen met collega Thomas Rosenboom. De ochtend erop moesten we in een radioprogramma komen, omdat het `zo leuk’ was dat twee schrijvers met dezelfde voornaam naar The Rolling Stones gingen. Natuurlijk hadden we ook niet kunnen gaan, maar we deden het voor de Stones. De belangrijkste vraag in dat radioprogramma was of we de Stones geen `ouwe lullen’ vonden. Ik wilde opstaan, maar Thomas hield me tegen en gaf een fantastisch antwoord. Was de vierde keer dat ik de band zag, de eerste keer was in Den Haag in 1976, vervolgens in Rotterdam in 1982, op de warmste dag van het jaar, en daarna in 1995 in Nijmegen. Toen in Amsterdam in 1998 wist ik dus zeker dat ik dit nooit meer zou meemaken. De kansen die ik daarna kreeg, benutte ik niet meer omdat ik het niet nog een keer zeker wilde weten. Naar Pinkpop ga ik ook niet, ook al horen de jongens (ja, de jongens) al ruim vijftig jaar intens bij mijn leven. Ik hoef mijn ogen maar te sluiten en het is halverwege de jaren zestig en ren ik naar huis om de school van me af te schudden met Come On en It’s All Over Now. Opwinding en troost tegelijkertijd.
Columns
-
-
Misschien wordt het een trend: lokale en wellicht ook landelijke politici die een spectaculaire tegenprestatie beloven aan kiezers die zich democratisch gedragen.
De burgemeester van Rotterdam gaat abseilen van de Euromast, een hoogte van 185 meter, best hoog voor iemand di... lees meer -
Wie wil er mijn marmotje zien?
Die vraag stel ik niet, maar het was de titel van een televisieprogramma uit mijn vroege jeugd, een programma voor kinderen. Ging over dieren. Ik denk dat die titel in deze tijd niet wenselijk is. Flauwe grapjes zouden niet van de lucht zijn e... lees meer -
Hoe vaak verzuchtte ik niet dat ik zelden zo’n zwevende kiezer was als bij deze verkiezingen? Bij de vorige landelijk was het gelukkig wel duidelijk: er moest een andere regering komen dan die waarmee we niet zo heel lang, maar toch veel te lang zaten opgescheept.
-
Niet de eerst keer, de waarschuwing dat we rekening moeten houden met terrorisme. Stadium van de waarschuwing is al voorbij: joodse instellingen zijn doelwit geworden.
Maar er komt nog meer aan, beweren de mensen die het kunnen weten. De oorlog is niet ver weg. We willen da... lees meer -
Soms zijn het van die kleine dingen die je meteen wilt weten, maar ze schieten je niet te binnen. Bijvoorbeeld een flard van een liedje op de radio dat herinneringen mobiliseert aan een tijd die voorbij is, warme zomeravond, je zit in een tuin, innig geluk flitst door je heen en... lees meer
-
Het is waarschijnlijk niet mooi van mezelf, ik hóór het niet te vinden, maar tóch deed het me goed president Trump eergisteren Jutta Leerdam te horen prijzen. Hij deed dat sympathiek en had haar Olympische race ook gezien. Dat zei hij. Hij zal wel wat anders aan zijn hoofd hebbe... lees meer
-
Toen ik tijdje terug zag dat een van de ruiten van mijn auto kapot was geslagen – staat hoog op de lijst van teleurstellende momenten- voelde ik de neiging meteen naar huis te gaan en daarna weer terug naar de auto te lopen in de hoop dat ik me zojuist vergist had. Dat de ruit h... lees meer
-
Toen ik er hier voor het eerst over schreef, veronderstelde ik met tegenzin dat het verschijnsel in schoonheid zou sterven, maar dat is gelukkig niet zo. Ik heb het over de Silent Book Club. Waarom het in het Engels moet, komt doordat het een internationaal initiatief is, maar d... lees meer
-
`Waar is het geld ook alweer? Jij had toch cash in huis gehaald?’
`Jij zei dat je het in dat boek had gestopt.’
`Dat boek? Dat boek? Er zijn nogal wat boeken hier in huis. In welke boek had ik het dan gestopt?’ -
Graag herhaal ik het: bij verkleinwoorden is waakzaamheid geboden. Ik dacht er weer aan toen ik gisteren in een gezelschap iemand hoorde zeggen: `Dat is echt een klusje voor Thomas.’
Het woord dat in deze mededeling moeilijkheden kan veroorzaken, is klusje. Ieder klusje is... lees meer -
Toch zie ik het me niet doen: op mijn tenen naar de glasbak op de hoek lopen. Zaterdag las ik in deze krant dat het nuttig is. Voor de voetspieren die vergeten voetspieren worden genoemd. Misschien vergelijkbaar met vergeten groenten die sommige mensen al een tijdje best belangr... lees meer
-
Hoe het zit met de hoeveelheid prominenten in andere partijen, weet ik niet, maar zestig vind ik behoorlijk veel. Wanneer ben je trouwens een prominent? Bepaal je dat zelf of doen anderen dat?
-
Waarom denk ik niet: wat heb ik ermee te maken? Denk ik bijna nooit want je hebt met alles wat er om je heen gebeurt te maken, of je wilt of niet. Of je je ermee moet bemoeien, is wat anders, maar je kunt ook weer niet zeggen: ik bemoei me nergens mee. Belangrijk is dat je er ho... lees meer
-
Vroeg op de dag op weg naar een afspraak passeer ik een terrein waar een kermis wordt opgebouwd. Het grote karwei is bijna voltooid. Doordat ik overal te vroeg ben, heb ik tijd er even overheen te lopen. Dat is het voordeel van niet alles op het nippertje te doen. Het is net als... lees meer