Had dat nou niet gezegd! Ja, dat denk ik als ik lees dat CDA-Kamerlid Henri Bontenbal minister Faber `Trumpiaans’ vindt optreden. Die vergelijking bevalt haar, want Trump “is in ieder geval slagvaardig en hij staat voor zijn zaak”. Nog niet zo lang geleden noemde een ander Kamerlid, ik meen Kati Piri, mevrouw Faber, een ramp. Vond ze ook niet erg, zelfs een compliment. Waarschijnlijk omdat de meeste rampen alles wegvagen zonder dat je daarvoor iets hoeft te doen. Ruimt lekker op.
In andere kranten kwam ik het (nog) niet tegen, maar in deze gelukkig wel, gisteren, een piepklein bericht, maar dat geeft niet, een groter was ook niet per se nodig, Mij gaat het erom dat er aandacht aan werd besteed. Waaraan? Aan de dood van de Engelse acteur Brian Murphy die zondag overleed, 92 jaar oud – mooie leeftijd, zeggen we dan. Was Brian Murphy een groot en belangrijk acteur? Nee, integendeel. Hij was zo matig dat het bijna sympathiek was dat hij dat beroep toch bleef uitoefenen. Bovendien lukte het hem van zijn zwakte zijn kracht te maken.
Zo stom dat ik niet wist dat de EU ook over mijn eten en drinken gaat. Vanaf gisteren mogen we van die machtige instantie eendenkroos eten, waarvan de officiële benaming waterlinzen is. Daarvoor was dat blijkbaar niet de bedoeling. Of je er gloeiend bij was, als je het toch deed, geen idee. Eerlijk gezegd wist ik ook niet dat het groene spul eendenkroos heette, of waterlinzen dus.
Gisterochtend zag ik zoals vaak een moeder die een bakfiets voortbewoog met daarin twee jongetjes van een jaar of acht, onder een overkapping die beschutting bood tegen de winterse motregen. Aan de moeder was goed te zien dat ze hard moest werken, maar de moed erin hield.
Wanneer ik iemand over `een stukje’ hoor spreken, blijft me dat even achtervolgen, niet op belangrijke wijze, maar toch. Heb het niet over een stukje taart of stukje land, nee ander stukje, zoals in het Journaal van vrijdagavond toen een functionaris het had over `een stukje acceptatie’.
De PVV en humor is geen combinatie met een overtuigende uitstraling. Hoeft ook niet, maar soms denk je dat iets humor is, terwijl je daar meteen ook weer aan twijfelt. Twee voorbeelden.
Hoe het precies zit met mijn sympathie voor Dilan Yesilgöz, weet ik niet. Die is er in ieder geval wel. Het is niet haar partij, niet haar rol in de coalitie, het zijn ook niet haar standpunten, voor zover die te doorgronden zijn, het is iets anders. Ik denk dat ik het moet zoeken in haar montere uitstraling, tegen alle klippen op, de keuze van kleding en schoeisel, haar haar waarvan je bijna altijd afvraagt: wat is er toch met dat haar?
Het begint allemaal als je voor het eerst de deur uit gaat. Dat doe je niet op eigen kracht, je wordt gedragen of zit in een wagentje. Je hebt nog niets meegemaakt, behalve dat er voor je werd gezorgd, maar zelfs dat had je niet zo goed in de gaten. Je neemt en nam wel iets waar, maar hoe het daarmee precies zit, is nog steeds onderwerp van wetenschappelijke studie.
Gisterochtend vroeg ik me af wat voor dag het voor mij zou worden: Internationale Lego Dag of Privacy Day, waarschijnlijk ook internationaal, anders zou het niet in het Engels zijn. Lego heeft mijn sympathie. Ik speelde er met mijn vader mee, toen ik een jaar of acht was, mooie uren vol kastelen, kleine dorpen en uitkijktorens. Ik heb het allemaal nog steeds, in een overzichtelijke opbergdoos die ik regelmatig tevoorschijn haal wanneer jonge familie op bezoek is. Ik hoor me dan praten als mijn vader: “Zorg er wel voor dat de basis stevig is.”
Het bruine café is aan het verdwijnen, andere cafés ook, maar het bruine café heeft het zwaar. Er zullen vast veel mensen zijn die dat nauwelijks of niet interesseert, mij wel.
