Soms is het lekker met een open deur te beginnen: haast en ergernis zijn nauw met elkaar verbonden. Dat zeg ik met in eigen boezem gestoken hand. En ook dat het maar eens afgelopen moet zijn. Kunnen piepkleine momenten zijn, bijvoorbeeld in de supermarkt. Ik loop met mijn winkelwagentje naar de contactkassa en ineens snijdt iemand me de pas af en ramt zijn wagentje voor het mijne.
Er wordt wat meer getrouwd. Zeg er meteen bij: lijkt het. Niet dat ik dagelijks het gemeentehuis in de gaten houd. Ik zie het hier in de straat die fotogeniek is. Niet om de haverklap, maar bij daglicht is er toch ongeveer ieder uur wel een fotograaf met een bruidspaar in de weer, meestal man-vrouw. Misschien zijn die setjes nog in de meerderheid, ik weet het niet. In bijna alle gevallen is de fotograaf een vrouw die er vaak uitziet alsof ze op groot wild gaat jagen, maar dan dus met een fototoestel.
Er zijn van die woorden waarvan de betekenis even sterk als teer is. Mooi is dat. Kom je al gauw in de sfeer van zachte krachten. ‘Behoedzaam’ is zo’n woord. Wil best veel zeggen. Dat je voorzichtig bent bijvoorbeeld. Dat je iets wil vasthouden. Ook ergens voor zorgen. Zit er allemaal in. Kan er weinig negatiefs in ontdekken. Dacht ik. Waar ik niet op gerekend had of niet op had willen rekenen is dat ik teleurgesteld zou zijn in onze premier Jetten.
Vaak schrijf ik over herinneringen. Als een herinnering zich voordoet, gebeurt opnieuw wat er toen gebeurde. Als het tenminste een sterke herinnering is. Zwakke herinneringen blijven vaag, meestal verbleken ze snel.
De praatgrage vrouw van de tijdschriftenwinkel zegt het vaker: ‘Het zijn barre tijden.’ Meestal heb ik meer haast dan me lief is, maar dat kan ik niet altijd een rol laten spelen. Wat de tijden bar maakt, moet je kunnen delen. Iedereen heeft recht op die ruimte. Ik weet even niet waar ze heen gaat, dus ik knik verontrust, want in principe ben ik het met haar eens: het zijn barre tijden. Maar ja, wat de een bar vindt, is voor de ander misschien niet zo erg. Ik kijk haar ontvankelijk aan.
Prettige foto, met geruststellend uitstraling: premier Jetten in een Caribisch ziekenhuis, vrolijk Caribisch pyjamajasje aan, duim omhoog, omringd door vijf lachende verpleegkundigen. Allergische reactie is bezworen, geen vuiltje meer aan de lucht. De premier was vroeg op de dag gaan zwemmen, werd gestoken door een diertje dat tot nu toe onbekend is, en daarom moest hij naar het ziekenhuis en wat afspraken afzeggen.
De grote wereld geeft al veel te lang geen aanleiding tot een goed humeur, de kleine om ons heen kan dat gelukkig nog wel veroorzaken. Je kunt niet altijd zeggen waarom dat zo is, maar dat hoeft ook niet, een goed humeur is een goed humeur.
Het zijn golfbewegingen: ineens hebben veel mensen het erover en dan is het weer een tijdje niet aan de orde. Kort samengevat: buitenaards leven. Vaak onderwerp van gesprek tijdens het natafelen of in de late uren van een verjaardag.
Waar ik het hoorde, weet ik niet meer, ook niet wie het zei, het was in een radioprogramma waarin iemand ons aanraadde een dankbaarheidsdagboekje bij te houden. Twijfel er nu ineens aan of dat het woord is. Beetje log is het, tuttig ook. Waar het om gaat, is dat je aan het einde van de dag opschrijft waarvoor je dankbaar bent.
Tijdje geleden trad een vriendin van me op tegen vier jongens die in een café een man lastigvielen. Die man zag er vrouwelijk uit of zoiets, ik weet het niet zeker, in ieder geval veroorzaakte hij irritatie bij de jongens die honend begonnen te klieren. Die vriendin stond ineens op en riep: ‘Jullie moeders zouden zich doodschamen als ze jullie zo bezig zagen.’ De jongens vielen stil en dropen vervolgens af. Echt waar.
