Een woord dat een beetje verstoft in een glazen kastje tentoongesteld ligt, is `goedmoedig’. Of goedmoedigheid. Je hoort het nog maar zelden. Misschien heeft het ook wel iets tuttigs, terwijl ik dat zelf helemaal niet vind. Nog nooit kwam in gesprekken zo vaak aan de orde dat we in een nare tijd leven. De grote wereld geeft geen aanleiding tot opluchting, de kleine ook niet. Niemand zegt sussend: ‘Valt wel mee.’
Zaterdag zag ik aan een huis nog steeds de vlag die donderdag al was opgehangen, met een rugzak eraan. Is het nog steeds zo dat het officieel niet mag, een vlag na zonsondergang? Maakt niet uit, daar in huis was de opluchting over de succesvol voltooide schooltijd zo groot dat de triomf niet lang genoeg kon duren. Misschien hangt die vlag er nog steeds. En morgen ook nog. Totdat de zomer halverwege is en het geslaagde kind uit huis gaat om eindelijk aan de toekomst te beginnen. Het besef dat er dat aan de hand is, kan tijd nodig hebben.
In mijn directe omgeving is van manosfeer geen sprake. Misschien moet ik zeggen dat die er nog niet in is doorgedrongen. Niet dat we allemaal van die deugneuzen zijn, nee zeg, maar mannen doen niet raar over vrouwen en andersom ook niet. Of ik moet uitleggen wat ik met `raar’ bedoel, weet ik niet.
Mij gebeurt het vaak: de herinnering is er al, maar ik kan hem nog niet vinden. Bijna altijd een áángename herinnering. Ik weet dat die in de buurt is, maar waar? En ik weet ook dat er cadeaupapier omheen zit en dat ik hem voorzichtig moet uitpakken. Als ik het te ongeduldig doe, gaat er misschien iets stuk. Begon al toen ik wist dat het Nederlands elftal in Kansas City ging verblijven. Basiskamp, dat is het woord. Dinsdagavond zagen we het vliegtuig daar landen. Bondscoach Koeman: ‘We hebben een sterk elftal. Het is moeilijk te verslaan.’
De coronaperiode lijkt zo ontzettend lang geleden, maar ik zeg er meteen bij dat ik voor mezelf spreek. Ik ben wel ziek geweest, maar was toch nooit echt slachtoffer van de pandemie. In mijn werk heb ik er ook last van gehad, maar toch kan en mag ik niet zeggen dat ik er erg onder geleden heb. Vandaar dat het voor mij een andere tijd in de verte is. Ook terwijl ik de verhoren door de parlementaire enquêtecommissie zo nu en dan aandachtig volg.
In een vroege trein komt er een jonge vrouw tegenover me zitten aan wie te zien is dat haar nacht ultrakort was en de uren daarvoor slopend intens. Het is net alsof ze helemaal opnieuw met leven moet beginnen. Nu kan dat soms hoogst wenselijk zijn: ik denk dat we vaak in ons leven opnieuw beginnen, maar als het te abrupt gaat, kan het verwarrend zijn en voor een ontzettend onbestemde stemming zorgen.
Was me helemaal ontgaan dat Angela de Jong het Nederlandse volk had opgeroepen wat intenser aan voortplanting te doen. Ja, er kwamen volgens haar te weinig kinderen bij. Ze richtte zich vooral tot jonge mensen. Een van die jonge mensen bracht me op de hoogte. `Wie zei dat, zeg je?’ vroeg ik. `Angela de Jong. Werd even stil in mijn hoofd.
In het avontuur van Kuifje De geheimzinnige ster staat ergens in de eerste helft van het verhaal kapitein Haddock aan het roer van zijn schip. Het stormt en regent onbarmhartig, het schip is bijna niet te beheersen. Kuifje komt aan dek en is zorgelijk over het noodweer. Kapitein Haddock, met pijp, zegt dan dat het alleen maar een ‘pittig briesje’ is, helemaal geen storm, ‘beetje ruw weer’. Hoort bij de stoere bravoure van de onverschrokken zeeman die de kapitein is, losjes de heftige boel relativeren.
Van voetbal heb ik niet veel verstand. Ben wel liefhebber en zie veel. Maar als het gaat over de fijne kneepjes van techniek, houd ik mijn mond. Ik sla het op, maar weet dat ik zelf alsjeblieft geen duit in het zakje moet doen, want voor die duit geeft niemand een cent. Vind het niet erg.
