In mijn directe omgeving is van manosfeer geen sprake. Misschien moet ik zeggen dat die er nog niet in is doorgedrongen. Niet dat we allemaal van die deugneuzen zijn, nee zeg, maar mannen doen niet raar over vrouwen en andersom ook niet. Of ik moet uitleggen wat ik met `raar’ bedoel, weet ik niet.
Mij gebeurt het vaak: de herinnering is er al, maar ik kan hem nog niet vinden. Bijna altijd een áángename herinnering. Ik weet dat die in de buurt is, maar waar? En ik weet ook dat er cadeaupapier omheen zit en dat ik hem voorzichtig moet uitpakken. Als ik het te ongeduldig doe, gaat er misschien iets stuk. Begon al toen ik wist dat het Nederlands elftal in Kansas City ging verblijven. Basiskamp, dat is het woord. Dinsdagavond zagen we het vliegtuig daar landen. Bondscoach Koeman: ‘We hebben een sterk elftal. Het is moeilijk te verslaan.’
De coronaperiode lijkt zo ontzettend lang geleden, maar ik zeg er meteen bij dat ik voor mezelf spreek. Ik ben wel ziek geweest, maar was toch nooit echt slachtoffer van de pandemie. In mijn werk heb ik er ook last van gehad, maar toch kan en mag ik niet zeggen dat ik er erg onder geleden heb. Vandaar dat het voor mij een andere tijd in de verte is. Ook terwijl ik de verhoren door de parlementaire enquêtecommissie zo nu en dan aandachtig volg.
In een vroege trein komt er een jonge vrouw tegenover me zitten aan wie te zien is dat haar nacht ultrakort was en de uren daarvoor slopend intens. Het is net alsof ze helemaal opnieuw met leven moet beginnen. Nu kan dat soms hoogst wenselijk zijn: ik denk dat we vaak in ons leven opnieuw beginnen, maar als het te abrupt gaat, kan het verwarrend zijn en voor een ontzettend onbestemde stemming zorgen.
Was me helemaal ontgaan dat Angela de Jong het Nederlandse volk had opgeroepen wat intenser aan voortplanting te doen. Ja, er kwamen volgens haar te weinig kinderen bij. Ze richtte zich vooral tot jonge mensen. Een van die jonge mensen bracht me op de hoogte. `Wie zei dat, zeg je?’ vroeg ik. `Angela de Jong. Werd even stil in mijn hoofd.
In het avontuur van Kuifje De geheimzinnige ster staat ergens in de eerste helft van het verhaal kapitein Haddock aan het roer van zijn schip. Het stormt en regent onbarmhartig, het schip is bijna niet te beheersen. Kuifje komt aan dek en is zorgelijk over het noodweer. Kapitein Haddock, met pijp, zegt dan dat het alleen maar een ‘pittig briesje’ is, helemaal geen storm, ‘beetje ruw weer’. Hoort bij de stoere bravoure van de onverschrokken zeeman die de kapitein is, losjes de heftige boel relativeren.
Van voetbal heb ik niet veel verstand. Ben wel liefhebber en zie veel. Maar als het gaat over de fijne kneepjes van techniek, houd ik mijn mond. Ik sla het op, maar weet dat ik zelf alsjeblieft geen duit in het zakje moet doen, want voor die duit geeft niemand een cent. Vind het niet erg.
In omroepland is de zomerstilte al een tijdje aan het neerdalen en het wordt uiteraard nog stiller. Om die leegte een beetje op te vrolijken krijgen we mondjesmaat te horen waarop we ons in het nieuwe seizoen mogen verheugen. Dan is het al bijna herfst, einde van het jaar komt in zicht, de pepernoten liggen in de schappen, hier en daar zal alles omtrent Sinterklaas een vlammend gespreksonderwerp zijn en in sommige tuincentra bloeit Kerstmis op volle kracht op. Nederland is tot op zekere hoogte een voorspelbaar land. Benauwend, soms geruststellend, sóms.
Er zijn scholen die leerlingen belonen als ze op eigen kracht zijn gekomen, dus niet gebracht in de auto of bakfiets, nee, helemaal zelf, bijvoorbeeld lopend of op eigen fiets.
Van heel veel gaat mijn hart sneller kloppen, ik mag wel zeggen min of meer ieder uur, maar van voetbal nog niet. Terwijl dat wel moet. Juichjack bij de Jumbo, ik noem maar wat. Of die oranje badjas bij Albert Heijn. Ik verlang ernaar dat ik zoiets dolgraag wil, maar dat is niet zo, wat door mijn omgeving niet betreurd wordt.
