Vorige week schreef ik hier dat met het ingaan van de zomertijd duidelijk werd dat het jaar begint op te schieten. Meer nog heb ik het nu ik even in het dorp aan zee ben. Op weg naar een verhelderende strandwandeling passeerde ik een horecahuisje dat door twee vrolijke mannen hagelwit werd geschilderd. Sommige delen zagen er weer als nieuw uit. Ook de boekenkast die erbij hoort, kreeg een opknapbeurt, zo’n boekenkast vol meeneemboeken. Ik blijf er altijd even bij staan. Je weet nooit of er wat tussen zit.
Eergisteren keek ik voorlopig voor het laatst naar De Slimste Mens. Ook omdat ik mijn gedrag tijdens zo’n quiz onuitstaanbaar vind, de hele tijd hárd antwoord geven. Ik kijk nooit alleen, wil dat die antwoorden worden gehoord.
Van lolligheidjes over namen houd ik helemaal niet, maar toch vind ik het plezierig dat onze minister van Verkeer Karremans heet. Oudhollandse dynamiek. Gisteravond stelde ik me voor dat minister Karremans vanochtend in alle vroegte bekend zou maken dat het vandaag een autoloze woensdag was. Maatregel overviel ons vast, maar ja, was noodzakelijk, het gaat steeds meer bergafwaarts met de toevoer van brandstof.
Van de beweging die Het Heilig Huwelijk heet, had ik alleen maar gehoord. Gisteren maakte deze krant er twee pagina’s voor vrij, het is dus menens: jonge mensen en misschien ook wel oudere mensen dan jonge zoeken houvast in het huwelijk waarin, kort door de bocht, de man het voor het zeggen heeft en de vrouw dienstbaar is aan wie hij is en wat hij doet. De Bijbel is de gebruiksaanwijzing voor deze gang van zaken.
Dagelijks lees ik dat ik me veel moet bewegen en ook hoe. Soms word ik er onrustig van, wat door schuldgevoel komt, en dat wordt veroorzaakt door de elektrische fiets die voor het huis staat. Tegen de niet-elektrische fiets aan. Ik ga vier keer per week naar de fitnessclub (graag zeg ik: sportschool), maar ja, die elektrische fiets is natuurlijk niet best.
In mijn omgeving kreunt een kleine klacht: een uur minder slaap! Er zijn ook mensen die zeggen dat er een uur wég is, maar dat is natuurlijk onzin: al die tijdsaanduidingen hebben we ooit zelf bedacht om het leven overzichtelijk te houden, zonder dat we in de gaten hebben dat het leven zich helemaal niet overzichtelijk laat máken. Het gaat eigenzinnig en grillig met ons om. We willen graag doen of wij het voor het zeggen hebben, maar volgens mij word je een stuk rustiger als je beseft dat dat écht niet zo is.
Hoewel ik warme belangstelling heb voor lentekriebels, weet ik niet meer waarom de Week van de Lentekriebels onder druk stond. Wel wie voor die druk zorgde, de conservatieve katholieke stichting Civitas Chistiana. Men was daar ongetwijfeld van mening dat God ernstige bezwaren had tegen dat soort kriebels. Op basisscholen is het een luchtige, informatieve week vol relationele en seksuele voorlichting. Hoe die eruitziet, weet ik niet, maar het lijkt me enorm nuttig. Zeg ik ook omdat er in mijn basisschoolperiode zo’n week niet bestond, zelfs ondenkbaar was.
Omdat ik niets lang geleden vind, kan ik vaak niet zeggen hoe lang geleden ik iets meemaakte wat ik me nog steeds herinner. Herinneringen maken momenten van toen tot momenten van nu. Was een regenachtige namiddag in de herfst. Ik moest in een radiostudio zijn, in Amsterdam, om een verhaal voor te lezen. Ik was te vroeg, altijd te vroeg, en de deur bleek nog dicht. Ik drukte me zo dicht mogelijk tegen die deur om minder nat te worden.
Van geld heb ik geen of weinig verstand. Kreeg ik van huis uit mee. Mijn ouders bleven hechten aan huurwoningen en toen ze een koophuis kregen aangeboden, prachtig huis, unieke ligging, hadden ze geen zin daarover na te denken, wat door mijn vader kwam. Die zei: `Moet ik op zo’n bank gaan praten.’
Je staat er niet bij stil, maar misschien ligt het voor de hand dat veel mensen weg willen, uit Nederland, uit Europa. Zal het zelf niet doen, wat geen hárd standpunt is, maar dacht er wel over na, toen ik las over Emigratiebeurs, afgelopen weekend in Utrecht.
