Toch nog even over de campagne Een praatje maakt je dag. De spotjes zijn immers ook nog steeds te zien, nog steeds met het speerpunt: de hond. Dus als je met iemand een praatje wil maken, kun je het beste over de hond beginnen, bijvoorbeeld met ‘Leuk hondje’, en dan dus naar die hond wijzen.
Nu we wéér in warme dagen verzeild zijn geraakt, valt het toch aan te nemen dat we er inmiddels min of meer aan gewend zijn, in ieder geval weten wat ons te doen staat. Al die tips hoeven toch niet meer, zoals veel drinken, ventilator aanzetten, de schaduw opzoeken, niet voortdurend te veel lichamelijke inspanning verrichten, dat soort dynamiek. Ach, misschien vinden veel mensen de herhaling van die overbodige adviezen juist prettig. Herhaling kan een gevoel van veiligheid veroorzaken.
Doordat ik zo verrast was door het mij onbekende verschijnsel, drong niet alles ervan scherp tot me door. Was gistermorgen in de het ochtendjournaal: de buurtcamping. Ik geloof niet dat ik er ver naast zit als ik begreep dat je met je buren op een camping in de buurt gaat zitten. Niet alleen zitten, maar ook slapen en – ik ving het op- ‘leuke dingen’ doen. Wanneer ik hoor dat ik leuke dingen moet doen of door iemand anders voortdurend leuke dingen gedaan worden, voel ik altijd lichte neerslachtigheid.
Moeilijk kan ik twee dingen tegelijkertijd doen. Vrouwen die ik ken, zeggen dat dit typisch voor mannen is. Irriteert me een beetje. Ik denk niet zo in dat soort oordelen. (Ook als ik iets niet kan vinden: ‘Mannen kunnen niet zoeken.’ Bah!) Maar ja, het is deels wel waar. Ik kan niet van alles op mijn mobieltje lezen terwijl ik ook een gesprek voer. Of me in de krant verdiepen terwijl ik ook in de gaten houd wat er op televisie te zien is. Of in de supermarkt tomaten staan te wegen en ondertussen antwoord geven op de vraag: ‘Hoe gáát het nu met je?’
Met open mond zitten lezen: stuk over het nieuwe kamperen, gisteren in deze krant. Of lezen, nee, vooral kijken. Tenten voor glampinggasten. Dat is het woord: glamping. Natuurlijk over gehoord, ik leef niet onder een steen, maar me nooit zo in verdiept, ook omdat ik op een andere manier vakantie vier, niet béter, ánders.
Zondag einde van de Tour in Parijs, vandaag einde Vierdaagse, althans van de wandeltocht, de feesten gaan nog even door en ik snap burgermeester Bruls als hij zegt dat hij er niet altijd vrolijk van wordt. Friesland loopt nog een paar dagen uit voor het skûtsjesilen, maar dan is het echt zover: langzaam daalt de zomer neer over het land.
De hele tijd wanneer het over de Vierdaagse gaat, hoor ik dat er ook veel jonge mensen meelopen, twintigers, soms worden er ook dertigers aan toegevoegd. Ik wist niet dat het opmerkelijk was en ik voel enorm dat ik het me persoonlijk moet aantrekken. Wat deed ik toen ik jong mens was? Veel, veel te veel, maar de Vierdaagse lopen kwam niet in me op. Niet omdat ik me daar te goed voor voelde, nee zeg, maar als het aan de orde kwam, dacht ik: dat komt later wel. Ik zeg erbij dat ik dat écht vastberaden en stoer dacht.
Zondag liep ik in de namiddag door de binnenstad van Nijmegen. Was niet ontiegelijk warm meer, maar nog best behoorlijk, een gehavend nakomertje van de hitte van vorige week. Overal was het feestelijk, hier en daar nog aarzelend, maar de intentie zag er prima uit. Ik zag veel wandelaars die net gearriveerd waren, rugzakken, rolkoffertjes. Ze keken opgewekt en vol verwachting om zich heen, de stad verwelkomde hen hartelijk.
Paar dagen geleden zag ik in, ik meen, Nieuwsuur, een kwestie die we maar niet met rust kunnen laten: fooien in de Nederlandse horeca. Moet beter. Naar Amerikaans model, want daar is een fooi verplicht. Ja, dat is zo, maar dat komt doordat bijna overal de bediening het moet hébben van de fooien, want ze krijgen daar geen salaris. Vandaar ook die enorm vrolijke en soms verlammende dienstbaarheid.
Er is een bedrijf dat zich specialiseert in geuren. Het heet deftig International Flavors & Fragrances. Er werken daar specialisten en onderzoekers die nu bezig zijn de geur van Friesland vast te leggen. Er moet daar een bibliotheek van geuren komen. Als ik het goed begrijp. Allemaal fijn om te weten. Ik ga het met warme belangstelling volgen. In geuren fascineert me hoe ze herinneringen kunnen veroorzaken of een stemming.
