Het is een wachtplein met daaromheen zes poliklinieken. In een daarvan moet ik zijn en als je daar zit te wachten, ben je midden in de wereld. Zo voelt het. Nog niet zo lang geleden nam ik weleens een boek mee, maar dat hoeft niet meer, er valt om je heen genoeg te beleven. Dat ik me erop verheug, is te veel gezegd, maar ik ben altijd wel nieuwsgierig.
Of het typisch Nederlands is, weet ik niet, maar we hebben de neiging wat niet per se klein gemaakt hoeft te worden, kleiner te maken. Ik heb het niet over voorwerpen. Nee, bijvoorbeeld als je bij vrienden gegeten hebt en het erg lekker was. Zeg je dan ook: “Jongens, wat was het lekker.” De gastheer knikt aarzelend: “Ach, het was een probeersel.” Een probeersel? Raar woord trouwens.
Gewoon even doorzetten. Ik voel bezwaar tegen ieder zinnetje waarin `gewoon’ voorkomt, want niets is gewoon, gelukkig, maar ja, verzet is zinloos, dus: gewoon even doorzetten. Haast nooit zeg ik het tegen iemand, want het lijkt dan zo makkelijk, gewoon even doorzetten.
Omdat de vakantie onvermijdelijk is, stonden er zaterdag in de bijlage van deze krant adviezen van de relatietherapeut, want de vakantie is een groter probleem dan nog niet zo lang geleden. Door die adviezen wil je het liefst in je eentje weg, hoe verfrissend kan dat zijn, maar ja, het is niet altijd mogelijk. De relationele adviezen liggen naast me op mijn bureau en soms lees ik een stukje opnieuw. Ze zijn ook van toepassing wanneer je niet op vakantie bent. Het is met name advies 1 dat telkens mijn aandacht trekt: `Stop, zwijg en praat later’.
Deze week is Nijmegen de hoofdstad van Nederland en behalve het wandelfeest moeten we ook de verschijnselen eromheen strak in de gaten houden. Bijvoorbeeld het plaspark bij het station. Mannen die graag wildplassen, kunnen daar hun gang gaan, tegen van alles wat normaal bij hoge nood hun mikpunt is, zoals een brievenbus, een brandweerkraan en toppunt van plasgenot: de voordeur.
Nooit beseft dat vakantie een probleem kon zijn. In de bijlage van deze krant las ik zaterdag de adviezen en tips van een relatietherapeut, met het oog op de vakantie dus. Ben ik over aan het nadenken, nog niet aan toe, zal ik maar zeggen, hoewel ik besef dat het kleine dingen zijn die geniepig een splinterbom onder een relatie kunnen leggen: “Na Arras moeten we toch naar rechts!” “Maar de navigatie zegt…” “Jij altijd met je navigatie!”
Vanaf morgen verheugen we ons weer een jaar op Wimbledon, eind van de maand eindigt de Tour in Parijs en is de finale van het EK vrouwen in het brave Bazel. Daarna daalt de warme stilte van de zomer op volle kracht over ons neer en begin september worden we wakker wanneer de herfst al vaag in de hemel te zien is.
Als het even kan, kijk ik naar het EK vrouwen en van niemand hoef ik het gelukkig te vergelijken met het mannenvoetbal. Die vergelijking doet er niet toe, je hebt er dus niets aan. Tóch: wat me zeer bevalt, is dat er minder gezeur is op het veld, minder ontzéttend rare kapsels, minder agressie en minder gedoe eromheen, de na- en voorbesprekingen hebben niet de zwaarte van een NAVO-top.
Nederlanders moeten vooral naar zichzelf luisteren, want ze hebben het zelf voor het zeggen, niet de locale besturen. Misschien kort door de bocht samengevat, maar daar komt de boodschap op neer waarmee de heer Wilders door het land trekt. Zijn verkiezingscampagne is begonnen. Hij is de enige.
Maand of twee geleden waren we met de hele familie op vakantie in het noorden van Italië. Het westen van Europa werd getergd door noodweer, maar daar was de zomer al begonnen. Tijdens het avondeten vroegen we elkaar wat ieder het mooiste moment van de dag vond. We zaten buiten aan een lange tafel, met uitzicht op een glooiend landschap, in de verte de Mont Blanc, de dalende avondzon zorgde voor zachte warmte en betoverend licht, uitstekende omstandigheden om over die mooiste momenten te praten: de dag werd er nog beter door.
