Zondag overleed Jan Donkers, 83 jaar. Ik las een paar mooie stukken over hem, die voor heimwee zorgen naar een tijd dat je nog voor de radio ging zitten om kennis te maken met nieuwe rockmuziek of oude opnieuw te horen, met een toelichting van Donkers waarover je even nadacht. Zijn programma’s hoorden bij mijn opvoeding.
Gelukkig weet ik op tijd dat we in de Nationale Aardappelweek zitten. In mijn omgeving is de aardappel een underdog geworden. We eten hem wel, zo nu en dan, maar dan zijn we in een behoudende stemming. Pasta, rijst, salades in diverse verschijningsvormen, dat allemaal wel. Als er bezoek komt eten, verontschuldig je je soms: “Misschien heel raar, maar ik heb er gebakken aardappelen bij gemaakt.”
Paar dagen geleden sprak ik een van de 8 miljoen Nederlanders die op meivakantie gaan. Hij verlaat het land om ergens in Spanje neer te strijken, bestemming ben ik vergeten, maar waar in ieder geval ‘alles geregeld’ is. Zou ik ook best in mijn dagelijks leven willen hebben, maar dat is daar niet geschikt voor. Hij vertelde dat hij ook al voor de meivakantie van volgend jaar geboekt had, want het is daar ‘hartstikke populair’. “Maar je moet eerst dit jaar nog meemaken!” riep ik. Hij boog zich naar me toe en zei: “Genieten moet je regelen, jongen.”
Nog steeds zijn er dingen waarvan ik niet weet hoe ze genoemd worden. Meestal in de gereedschapssfeer. Is niet erg, maar ik heb altijd het gevoel dat ik meer in mijn omgeving thuishoor wanneer ik weet hoe alles heet. Woorden kunnen je helpen je leven te begrijpen. Nu is het een ding van zacht plastic dat de mondhygiëniste in mijn mond plaatst. Ze klemt het onder mijn lippen, het houdt mijn mond open, zodat ze daarin beter aan het werk kan.
In het ochtendprogramma op Radio 1 werd er gisteren na half 8 overgeschakeld naar een schoolplein in, ik meen, Zeist. De verslaggever vertelde hoe dat plein werd klaargemaakt voor het Fietsexamen. Scholieren moesten laten zien hoe ze aangaven links – of rechtsaf te slaan, waar ze voorrang dienden te verlenen, dat soort dynamiek. De verslaggever vroeg aan een leidinggevende vrouw of ze ondertussen ook Tiktok filmpjes mochten maken, terwijl ze op de fiets zaten dus.
Wat ik niet wist, maar me niet verbaast is dat er maar liefst 5 miljoen landgenoten getatoeëerd zijn, sommigen zitten min of meer helemaal vol, iets minder hebben er maar een paar of één, een kleintje, niet al te opvallend. Hoe het zit met die ontwikkeling, geen idee. Misschien krijg je er zelfvertrouwen van, een kostbare sensatie.
Graag herhaal ik hier dat niets lang geleden is. Ik heb het niet over de oertijd, nee, over het leven dat je leeft. Misschien moet ik voor mezelf spreken: mijn leven.
Wanneer een zeer Bekende Nederlander is overleden, tuimelen de mooie woorden onstuitbaar over elkaar heen, soms zo intens dat je voorzichtig denkt: een onsje minder mag ook wel, er was ook een andere kant.
Politici en hun muzikale voorkeur, interessant om daar kennis van te nemen, maar meestal weten we er niets van. Dacht eraan toen zaterdag de Japanse premier, Sanae Takaichi, de Engelse hardrockband Deep Purple bezocht. De musici, allemaal enorm pensioengerechtigd, geven deze dagen een paar concerten in Japan.
Hoewel het allemaal niet handig is, moeten we de komende dagen maar niet meer zeuren over het bezoek van onze majesteiten aan de Amerikaanse president.
