Jano van Gool

In de Pers

Montere Weemoed II, met Thomas Verbogt & Beatrice van der Poel - Gezien op 2 maart 2022, OBA Theaterzaal, Amsterdam  ... - Kester Freriks in: Theaterkrant lees meer
The Tree of Life. Soeben ausgelesen: Thomas Verbogt – „Wenn der Winter vorbei ist“ (2020) - Keine 100 Seiten und auch keine 50 Seiten, nein genau eine einzige Seite brauchte es.... - David Wonschewski in:  lees meer
Nieuwe roman van Thomas Verbogt, een wrokloze boomer - Thomas Verbogt zoekt naar manieren om van het leven te houden en er zin aan te geven.... - Rob Schouten in: Trouw lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

De Gelderlander

Liedjes

Twee keer ging ik naar een theater om een musical te zien. De eerste keer was omdat ik de kaartjes cadeau had gekregen, de musical Cats, de tweede keer omdat ik iemand kende die erin zong, Cyrano. Beide keren werd ik ongeduldig. Soms zie ik op televisie een fragment van een musical en dan ga ik snel iets anders doen. Het genre is niet aan me besteed. Kan het genre niets aan doen en ik ook niet. Een opera is iets anders. Ik ga niet vaak, maar terwijl ik dus van een musical ongeduldig word, kan de traagheid van een opera me bijna meditatief stemmen.

Geld

Hoe het op andere stations gaat, weet ik niet, maar in mijn woonplaats is het kopen van een treinkaartje een complexe aangelegenheid. Ik kan zelfs niet uitleggen waarom. Ik klaag er niet over, want het is me tot nu toe telkens gelukt. Het is een inleiding op 9 juli. Dan kunnen we alleen nog maar met de ov-chipkaart op reis gaan. Of thuis een kaartje printen. Mag ook. Dat doe ik soms al, maar het kan nutteloos zijn. Wat me al een paar keer overkwam, is dat de trein die ik wilde nemen, niet reed. Dat werd dan op het laatste moment omgeroepen.

Luchten

Nog steeds betreur ik het dat de kleine postkantoren niet meer bestaan. Het lijkt lang geleden dat het nog wel zo was. We regelen  onze postzaken nu in winkels waar die postzaken maar een bijkomstigheid zijn, iets voor tussendoor. Ze worden nog maar zelden van harte behandeld, laat ik zeggen: met aangename betrokkenheid. Maar misschien komt het ook doordat de winkelier die er postzaken bij doet, het niet gemakkelijk gemaakt wordt. Ik weet niet hoe dat precies gebeurt en ook niet waarom, maar gisteren was ik getuige van een monoloog die erin hakte, zonder dat ik die overigens goed volgde.

Sla

Ben benieuwd of het een woord wordt dat blijft: moestuinsocialisme. Ik vind het wat lang, maar het ruikt wel lekker naar frisse buitenlucht. En er hangt ook natuurlijk leven omheen. De staatssecretaris van Sociale Zaken, mevrouw Klijnsma,  begon erover. Ze sprak over de pensioenfondsen. Ik geloof dat ze zei dat we ons daarover niet al te veel zorgen moesten maken (reden om dat juist wel te doen), maar dat een moestuin geen kwaad kon. Die kan een rol spelen in de oudedagsvoorziening. Het is geen verstandige uitspraak. Haar critici maken haar dan ook belachelijk om die moestuinsuggestie.

Optreden

In de buurtsupermarkt zitten uitsluitend vriendelijke meisjes achter de kassa. Een van hen maakt graag een praatje. Daar ben ik niet handig in, maar ik waardeer het zeer. Als het Nederlands elftal gespeeld heeft: of ik ook zo heb genoten van de wedstrijd? Heb ik, maar ik weet er bij de kassa niet zo snel iets grappigs aan toe te voegen, want dat is dus het allerbeste: met iets grappigs op de proppen komen. Of met een deskundige opmerking over de speelwijze, maar met de tientallen deskundigen die dagelijks overal aan het woord komen, durf ik niet goed mijn duit in het zakje te doen.

Voeding

Als je een bloemenstal hebt, moet je daar een beetje vrolijk in staan. Vrolijk product immers, bloemen. Een chagrijnige bloemenverkoper ontneemt je de zin in de bloemen, maar ja, je moet ze toch hebben, want je gaat ergens op bezoek waar bloemen  op prijs gesteld worden. Het is ook prettig even over de bloemen te praten, niet te lang, bijvoorbeeld hoe ze heten en of ze lang staan. Bij een chagrijnige bloemenverkoper doe je dat niet. Je bent blij als je weer op de fiets zit, met de bloemen. De bloemverkoper bij mij om de hoek ziet er niet chagrijnig uit, maar ook niet vrolijk.

Nooit

Misschien geldt het niet voor iedereen, maar ik vind ons leven zo kort dat vroeger wat mij betreft een bijna vreemd woord is, dat staat voor een andere tijd die niet bij de mijne hoort. Nu ik me geestelijk voorbereid op de wedstrijd van vanavond, dringt het tot me door dat er wel een andere tijd in mijn leven was. Die moet ik toch vroeger noemen. Komt door Australië. Als ze het daarover hadden in mijn kinderjaren, ging het altijd over mensen die daar voorgoed heen gingen. Verder weg kon niet. Het andere eind van de wereld. Het waren ook mensen in de omgeving van mijn ouders.

Omgang

Grappig deftig woord: tompouce. Ik besef dat ik het niet zo vaak opschrijf. De verkoop van tompouces valt nog steeds tegen, lees ik. En uiteraard gaat het dan over tompouces met een oranje bovenkant. Maar men is optimistisch, want de oranjekoorts barst los. Om me heen kijkend dacht ik dat we ons daarover geen zorgen hoefden te maken, maar het kan blijkbaar nog beter – of erger, voeg ik er zacht aan toe. Misschien kruist deze dagen de tompouce mijn pad en ik geef meteen maar toe dat mijn relatie met dit gebak matig is.

Pagina's